یادداشت های آذر تبرستانی

2012-01-31T10:03:00.002+01:00

توی دلم پر از خوشی است. امروز وقتی روشن را به مهد کودک بردم یکی از مربیانش گفت که این بچه به اندازه ی یک بچه ی سه ساله می فهمد و رفتار می کند در صورتی که فقط یک سال و نیمه است. هر چی مربیان به او می گویند می فهمد. البته در خانه هم که کامل فارسی و زبان سهیل را می فهمد. واقعن توانایی های یک بچه آنقدر زیاد است که ما اصلن نمی دانیم. خیلی خیلی بیشتر از آن چیزی است که ما فکر می کنیم. این بچه نیاز به آموزش خوب دارد تا آدم پیروزی باشد و برای خودش کسی شود. من که تمام تلاشم را برایش می کنم.

در برابر باد...

2012-01-17T12:09:00.004+01:00

سریال قدیمی در برابر باد را دوباره دیدم. سریالی که در دهه ی شست پخش می شد. این بار به زبان اصلی و بدون سانسور. چیزی هم نداشت که سانسور شود. چند تا صحنه ی ماچ و بوس که تحریک کننده بود برای آقایان. کسانی که با صدا، با بوی عطر، با رنگ لباس و ... تحریک می شوند. این ها همه قدرت تخیل قویشان را می رساند. بگذریم. داستان زندگی مری مالوین که از کشورش به استرالیا تبعید شد. داستان در اواخر قرن هجدهم و اوایل قرن نوزدهم اتفاق افتاد و البته هنوز به یاد دارم که در ابتدای شروع هر قسمت این طور گفته می شد: "چون تندر و برق... در برابر باد. شخصیت ها و حوادث داستان بر مبنای حقیقت است، بعضی اسامی ساختگی است".
آن زمان دختر کوچکی بودم. عاشق این سریال بودم و البته عاشق جاناتان. این که چطوری مری و جاناتان زندگیشان را از هیچ ساختند و هیچ چیز نداشتند. چطور خانه ساختند. چطور کار کردند و پول در آوردند. چطور بچه دار شدند و چطور دوستانشان برایشان خانواده و فامیل شدند. خیلی برایم لذت بخش بود. بسیار در زندگی آینده ام تاثیر داشت. سخت کوشی شان و کاری بودنشان. امید به آینده و بهتر کردن اوضاع زندگی همه را در پیش چشمم داشتم. همیشه برایم داستان کسانی که از هیچ به همه چیز می رسند لذت بخش بوده. با علاقه ی خاصی دنبالشان می کنم. یادم هست که داستان باخانمان هم برایم خیلی جذاب بود. همه ی قسمت هایش را با علاقه دنبال می کردم و خیلی هایش را هم به یاد دارم. این که چطور پرین توانست با تلاش و کار فراوان به جایگاهی برسد که همه مجبور به احترام گذاشتن به او و دادن جایگاهی در خورش شوند. یا سریالی که تازگی از صدا و سیمای شبکه سه پخش شد به نام از یاد رفته با بازی فروتن. هر چند که آخرش بنا به پیام فیلم که گرامیداشت مذهب و اسلام بود تغییر کرد و تلخ شد ولی آن همه تلاش و کار برایم خیره کننده بود.
همیشه در زندگی ام از تنبلی بیزار بودم و هستم. کار کردن را دوست دارم و معتقدم کار آدم را نمی کشد. از آدم های تنیل و بی برنامه متنفرم همین طور آدم هایی که از وضعیتشان ناراضی اند ولی کاری برای تغییر دادنش نمی کنند. در عوض گوشه می گیرند و به راحتی اجازه می دهند تا افسردگی و ناامیدی فلجشان کند.

این هم آهنگ تیتراژ سریال در برابر باد که خود جاناتان ساخته و اجرا کرده. اگر صد بار هم به آن گوش دهم باز هم دوست دارم دوباره آن را بشنوم. صدای گیرای جاناتان (جان اینگلیش)، شعر زیبا و لطیف و عاشقانه و گیتار زیبای آن به یاد ماندنی است.

http://www.youtube.com/watch?v=9HcyS8DZOyw

If I were a minstrel I'd sing you six lo-ove songs
To tell the whole world of the lo-ove that we share
If I were a merchant I'd bring you six diamonds
With six blood red roses for my-y love to wear

But I am a simple man, a poor common farmer
So take my six ribbons to tie back your hair
Yellow and brown, blue as the sky
Red as my blood, green as your eyes

If I were a nobleman I'd bring you six carriages
With six snow white horses to take you anywhere
If I were the emperor (yellow and brown)
I'd build you six palaces (blue as the sky)
With six hundred servants (red as my blood)
For comforting fare (green as your eyes)

But I am a simple man, a poor common far-armer
So take my six ribbons to tie back your hair

If I were a minstrel I'd sing you six lo-ove songs
To tell the whole world of the lo-ove that we share
So be not afraid my love, you're never alo-one love
While you wear my ribbons tyin' back your hair

Once I was a simple man, a poor common farmer
I gave you six ribbons to tie back your hair
Too-ra-lee, too-ra-lie, all I can share
Is only six ribbons, tyin' back your hair
(Too-ra-lee, too-ra-lie, all I can share)
I gave you six ribbons to tie-ie back your hair

2012-01-14T13:25:00.003+01:00

رانندگی به آدم احساس اعتماد به نفس می دهد. چقدر همیشه دلم می خواست ماشین داشته باشم و رانندگی کنم. الآن دو هفته ای هست که رانندگی می کنم البته نه هر روز گاهی اوقات. دلم نمی خواهد ماشین را از سهیل بگیرم چون او هم مثل من همیشه دوست داشت رانندگی کند. حالا که دو روزی رفته مسافرت می توانم خودم تمامن رانندگی کنم.

روشن اگر نابغه نباشد بسیار باهوش است. سهیل شب رفتنش به مسافرت داشت روی ‍پاورپوینت سخنرانی اش کار می کرد و روی زمین هم پر از مقالات بود. در یک مقاله طرحی انتزاعی بود که مشابه آن هم روی لب تابش باز بود در یکی از اسلایدهای پاورپوینت. روشن بلافاصله مقاله را برداشت به تصویر اشاره کرد و آمد به سمت لب تاپ و به تصویر توی آن اشاره کرد که یعنی این همان است که روی کاغذ است. من و سهیل متعجب به هم نگاه کردیم و خشکمان زد که این فسقلی را چه به تشخیص همچین طرح پیچیده ای. حالا تصاویری که در کتاب هایش می بیند مثل انواع و اقسام ماشین ها و جانوران را با نمونه هایش در میان اسباب بازی هایش تطبیق می دهد. فردا یک سال و نیمه می شود.

آذر و سال کهنه ی مملکت کفر

2012-01-04T13:02:00.003+01:00

مدت هاست که اینجا چیزی ننوشته ام. همیشه فکر می کنم که حالا فلان چیز که به ذهنم رسیده است را بروم بنویسم ولی باز هم وقت نمی کنم. من نمی دانم چرا اینقدر وقت کم می آورم. گاهی فکر می کنم کاش شبانه روز چهل و هشت ساعت بود و کاش ما اصلن به خواب نیاز نداشتیم. شاید بیشتر سردرگمی باشد که وقت کم می آورم و یا وادار کردن سهیل به انجام دادن کارهایش و یا قبولاندن حس مسوولیتش با انجام ندادن مسوولیت های خودم. خودم عادتش داده ام که به من تکیه کند. حالا هم مثل خر در گل مانده ام. از سر راه برداشتن کارهای عقب مانده هم لذتی دارد. یکی یکی انجامشان می دهی می فرستیش به کنار. با یک دست که نمی شود چند هندوانه برداشت. حالا من مانده ام و چهار هندوانه دیگر. اضطراب رانندگی که تمام شد کلی روحیه گرفتم. بعد از دو بار رد شدن که کلی برایم ناامیدی به بار داشت در آخرین روز کاری سال کهنه ی میلادی من مجوز رانندگی در مملکت کفر را پیدا کردم. هر چه پس انداز داشتیم را برایش خرج کردم. چیزی حدود پنج و نیم میلیون خودمان. امسال زمستان من فقط برای خودم توانستم دو جفت جوراب بخرم. بیشتر استطاعت نداشتم.
روشن حسابی بزرگ شده. هفته ی دیگر یک سال و نیمه می شود. کلی حرف می زند یعنی ادای حرف زدن را در می آورد که ما اصلن نمی فهمیم چه می گوید. در میانه ی حرف هایش هم همیشه بابا وجود دارد. هنوز که هنوزه با این که می تواند ماما را تلفظ کند ولی از نامیدن و صدا زدن من ابا دارد. شیشه و شوشو یعنی شستشو را هم همین دیروز یاد گرفت. عشقش لاقا لاقا است حالا این کلمه چه شباهتی با تراکتور دارد که روشن برای نامیدنش به کار می برد را فقط خودش می داند. دیگر از گفتن دست و اسب خبری نیست. به جایش بف برای برف را خوب یاد گرفته.
دستش هم تازگی ها دوباره تا مچ توی دهانش است. احتمالن چهار دندان باقیمانده ی انتهایی فک در حال بیرون آمدنند. پسر مهربانی است. وقتی از شادی می دود و خودش را در آغوش آدم می اندازد و لب آدم را می بوسد انگار هیچ غمی در دنیا وجود ندارد. تقریبن ده روزی به خاطر تعطیلات سال نو با هم در خانه بودیم. ای کاش اضطراب کارهای عقب مانده را نداشتم. آنوقت می توانستم حسابی از بودن با او لذت ببرم.
عمل بینی در اواخر سال کهنه هم از کارهای عقب مانده ای بود که انجام شد. ولی هنوز هم نمی توانم خوب نفس بکشم و بوها را احساس کنم. منتظرم ببینم بعد از بهبودی کامل چطور می شود. فعلن که تغییری حس نمی کنم. خیلی سخت بود و خونریزی بینی زیادی داشتم. بدبخت به آنها که برای زیبایی دماغشان را ناقص می کنند. وقتی می گفتم دماغم را عمل کرده ام فورن همه می پرسیدند عمل زیبایی بوده. گویا تنها عمل روی دماغ باید زیبایی باشد.
فرستادن درخواست بورس پژوهشی از کارهای دیگرم بود. در واقع فشار مالی مرا وادار به این کار کرد. با اینکه می دانم نود و نه و نه دهم درصد جواب منفی است ولی فقط برای زنده نگه داشتن امید به آینده این کار را انجام دادم. آدم با امید زنده است.

2011-10-26T09:52:00.002+02:00

هفت سال از نخستین روزی که مملکت گل و بلبل را ترک کردم می گذرد. روزهای نخست سخت بود. همیشه خلای را حس می کردم و نگران بودم اینطور باقی بماند. الآن نه تنها این خلا وجود ندارد بلکه فرصتی برای سرخاراندن ندارم و این مرا راضی می کند. همیشه از بیکاری متنفر بوده و هستم. بعد از هفت سال زیبایی های اینجا هنوز در چشم من عادی نشده و هر روز بیشتر به ارزش اینجا بودن پی می برم. خوشحالم که روشن در محیطی آرام رشد می کند و تربیت می شود.

2011-10-10T10:59:00.002+02:00

امروز برای من مثل روز نخست دبستان است. هیجان آغازی دوباره سراسر وجودم را فراگرفته است. شادم که پس از15 ماه دوباره به سرکارم باز می گردم. همه چیز برایم نوستالژی داشت. از بوی خوش سبزیجات و گل های تازه در بازار روز میدان شهر گرفته تا گام نهادن بر سنگفرش 4౦౦ ساله ی قلعه که محل کارم در آن است. سلام آشنای دوستان و همکاران منشی موزه و... مرا به وجد می آورد. در درونم انرژی زیادی حس می کنم. امید به آینده دارم و پیشرفت هایی که در انتظارم است.

2011-10-05T10:23:00.002+02:00

پسرم بزرگ و بزرگ تر می شود. حالا من او را در مهد کودک گذاشته ام و با او خداحافظی کرده و به خانه بازگشته ام. او به راحتی با مربیان کنار می آید و با کودکان دیگر بازی می کند. رفتارش دوستانه و بچه ای اجتماعی است. وقتی دیدم که در کنار کودکان دیگر و با اسباب بازی های تازه خوشحال است و لذت می برد آن حس ناراحت کننده ای که دارم او را از خودم دور می کنم یا میرانم در من از همان نقطه ی شکل گرفتنش از میان رفت. البته اگر به دنبالم گریه و زاری می کرد خیلی برایم سخت می شد ولی خوشبختانه این طور نشد. کم و بیش می فهمد که مربیان چه می گویند. تا یادگرفتن زبانشان خیلی طول می کشد. به جز چند کلمه که به فارسی می گوید حرف نمی زند. درواقع دو زبان را با هم خواهد آموخت و این کار را برایش بسیار آسان تر خواهد کرد. امروز برای نخستین بار از به دنیا آمدنش صبح تنها توی خانه ام و می توانم هر کاری که دوست داشته باشم انجام دهم. امروز روز تاریخی ای برای من است. من یک مادر؛ یک زن خانه دار؛ یک زن پژوهشگر و ساده تر یک انسانم که نگاه به آینده دارم و می خواهم آینده ای بهتر داشته باشم.

2011-09-22T10:01:00.002+02:00

این مطلب را امروز یکی از دوستان برایم فرستاد:

در مقدّمۀ کتاب ضیافت (رساله در شرح عشق)، اثرِ افلاطون، که به «سمپوزیوم» نیز معروف است و در زمان رئیس‌جمهوریِ محمّد خاتمی به چاپ رسیده‌بود، متنی وجود داشت که در چاپ‌های بعدی از این کتاب حذف شد. اینک
پاراگرافی از مقدّمۀ حذف‌شده:

«در جوامع استبدادی، همیشه زن و مرد از هم جدا می‌شوند تا مردها و زن‌ها چیزی که بینشان جریان داشته‌باشد، شهوت بیمارگونۀ ناشی از توهّمِ شناخت از هم باشد، تا هیچ زنی و مردی زیبایی و زشتی واقعی را نتواند تشخیص بدهد، و زن‌ها و مردها در انتخابِ هم به اندازۀ شهوت‌برانگیز بودن توجّه داشته‌باشند و بس، نه چیزِ دیگری... چرا؟ چون اگر در جامعه روابط زن و مرد آزاد باشد، آن دیوارِ شهوت فرومی‌ریزد و زن‌ها و مردها زیبایی و زشتی واقعی را تشخیص می‌دهند، و خانواده‌هایی که تشکیل می‌دهند، بر دوست داشتن انسانی بنا می‌کنند و فرزندان سالم تربیت می‌کنند که تابِ استبداد را ندارند، و به عبارتی، استبداد با وجودِ آنها بیگانه است؛ چرا که آزاد پرورش می‌یابند.»

2011-09-22T09:53:00.002+02:00

پس از چند هفته افتان و خیزان حالا روشن مثل فرفره همه جا در حال دویدن و جستجو و کشف است. ۸ دندان دیگر دندان های ۲۰ گانه ی او را تکمیل خواهد کرد. از همین حالا هم ۴ جای خالی آن متورم شده و نشان از بیرو ن آمدن آنها به زودی می دهد. پس از یادگیری راه رفتن حالا دیگر تمرکز بر حرف زدن است. از لاقالاقا به جای گفتن تراکتور گرفته تا بَپ برای توپ و هاپا برای هواپیما تا گفتن درست پا دست اسب آتیش؛ روشن در تلاش برای یادگیری است. شنیدن نخستین کلمات واقعن لذت بخش است. با سرعتی زیاد در حال یادگیری است. فرایند پر کردن حافظه؛ ضبط همه چیز. اینکه می گویند سال های نخست زندگی نقشی تعیین کننده در زندگی آینده دارد کاملن درست است.

2011-08-28T09:49:00.000+02:00

حمل اشیا به جاهای مختلف. این یکی از چیزهای تازه ای است که روشن یاد گرفته است. یکی دو روزی است که چیزهای مختلف را با خودش به جاهای مختلف می برد مثلن کتاب ها را از توی کتابخانه اش بر می دارد و در کشوی لباس می گذارد. چند روز پیش پاسپورتم را از توی جعبه ی ابزار پیدا کردم.

حالا حس می کنم کم کم معنی حرف ها می فهمد. وقتی به او می گویم بگو بابا لبخند وی زند و به زحمت و با پیچ و تاب دادن لب هایش می گوید بابا. در کل بچه ی کم حرفی است.

راه رفتنش هم بسیار بهتر شده است.

2011-08-08T13:46:00.003+02:00

درست يك هفته است كه روشن راه مي رود. كمي راه رفتن زمين خوردن هاي مدام و دوباره راه رفتن. تلاشش تحسين برانگيز است. لذت از پيروزي در چهره اش نمايان است.
حالا ديگر پس از يك هفته تلاش حالا شب ها كامل مي خوابد.

2011-07-22T20:41:00.002+02:00

يك سالگي روشن با سرماخوردگي شديد همراه بود. درست روز تولد يك سالگي اش بايد مي رفتيم دكتر و روشن بيچاره بي حال و ناراحت مي ناليد. ولي چون پسر قويي است خيلي زود خوب شد. حالا دارد همزمان دو تا دندان آسيا در فك بالا و دو دندان در دو طرف نخستين دندان هايش در فك پايين در مي آورد. ديگر جدا برايش غذا نمي پزم. خودش خيلي راغب است با ما غذا بخورد و ما هم استقبال كرده ايم. خوب هم جواب داده است.
شب ها بسيار بد خواب شده و احساس من اين است كه در حال بدتر شدن است و اين از اين ناشي مي شود كه ياد نگرفته چطور بخوابد و لوس شده است. دارم كتاب بسيار سودمندي در اين رابطه مي خوانم و به زودي به اين بدخوابي ها پايان خواهم داد. شديدن از كم خوابي خسته ام و مدام سردرد دارم.

2011-07-12T19:36:00.002+02:00

همين حالا از اتاق روشن بيرون آمدم. بالاخره خوابيد. از امشب متد تازه ي خواباندنش را اجرا كردم. الآن نزديك به يك سالش است و من يك سال است كه آرزوي خواب راحت به دلم مانده. تازگي ها بدتر هم شده. تقريبن مرا يك ساعت گاهي يك ساعت و نيم معطل مي كند تا بخوابد. امروز كه براي آشنا شدن با مهد كودكش رفته بوديم يكي از مربيان آينده اش به من ياد داد و گفت كه از 4 ماهگي دخترش اين روش را اجرا كرده و به نتيجه رسيده است. من هم همين كار را كردم. بعد از خوردن شام و آب و مسواك زدن توي تختش بردمش و بوسيدمش و شب به خير گفتم همين و از اتاق بيرون آمدم. آنقدر گريه كرد كه خيس عرق شده بود. من هر 5 دقيقه يك بار پيشش رفته و به او اطمينان دادم كه دوستش دارم و كنارش هستم. بعد از فقريبن 30 دقيقه از شدت گريه خسته شد و خوابيد. قلبم فشرده شده از ناراحتي. چاره اي نيست به دنياي بي رحم خوش آمدي روشن جان. بايد جنگيد و زندگي جنگ است. به استقلال رسيدن خيلي سخت است. مي خواهيم پسرمان را مستقل بار بياوريم.

2011-06-21T22:52:00.002+02:00

اولين سلموني روشن با خوبي پشت سر گذاشته شد. هره اش كاملن پسرانه شده و خيلي بزرگ تر به نظر مي رسد. پسرم ديگر بزرگ شده. وقتي ازش مي پرسيم چشم كو؟ با دست كوچكش به چشم ما يا چشم عروسكي اشاره مي كند و مي گويد چش. شايد هم اتفاقي مي گويد چون مدام مي گويد چش جيش جيز شيش ولي از همه بهتر آب است كه كم اما واضح مي گويد آب.

2011-06-04T21:15:00.002+02:00

به قدري سرم شلوغ است كه فرصت سر خاراندن ندارم. اميدوارم دوشنبه با خيال راحت بنشينم اينجا و حرف بزنم.

2011-06-04T21:11:00.002+02:00

روشن در روز ౩ خرداد 1390گفت آب به عنوان اولين كلمه ي زندگيش. بعد از روزهاي متوالي صداهاي مختلف درآوردن به شيشه ي آبش نگاه كرد و دو بار گفت آب و هر بار لب هاي سرخ و زيبايش را به هنگام گفتن حرف ب محكم به هم فشرد و با لبخند منتظر واكنش من شد. اين صحنه را هرگز فراموش نمي كنم.
الآن چند ثانيه اي روي دو پا مي ايستد. من و سهيل بي صبرانه منتظر راه رفتنش هستيم.

2011-04-14T13:33:00.001+02:00

به يزدان که گر ما خرد داشتيم
کجا اين سرانجام بد داشتيم

2011-04-10T10:08:00.002+02:00

دندان چهارم در فک بالایی روشن در حال بیرون آمدن است همراه با گریه ها و شب نخوابیدن های مدام. از طرفی دیگر در عرض دو هفته آنچنان چهار دست و پا رفتن را فرا گرفته که هیچ چیز جلودارش نیست هر چند که از امروز میلی به چهار دست و پا رفتن ندارد و مدام ایستاده، از هر چیزی برای ایستادن کمک می گیرد و از ناتوانی اش برای راه رفتن روی دو پا می نالد. در ایستادن خستگی ناپذیر است. دقایق طولانی گوشه مبل را گرفته و ایستاده و به اطراف می نگرد...

2011-03-28T11:31:00.003+02:00

علیرغم ناراحتی ناشی از در آوردن دندان، خوشحالی و ذوق و شوق راه رفتن را در روشن نباید فراموش کرد. از آغاز سال نو چهار دست و پا رفتن را به خوبی یاد گرفته و دیگر هیچ چیز جلودارش نیست. مدام باید دنبالش بدویم تا بلایی سر خودش نیاورد. تقریبن تمام جاهایی خانه را از لبه های تیز و چیزهای خطرناک پاک کرده ایم. تنها میز کنار مبل است که به گوشه ای رانده شده و رویش هم با پارچه ای پوشانده شده است. اما روشن با این وجود دست به لبه ی میز می گیرد و در تلاش است که بایستد. بعضی وقت ها هم می تواند بایستد. اشتیاقش برای کشف دور و بر واقعن جالب است.

2011-03-25T11:22:00.003+01:00

سال نو برای روشن همراه با ناراحتی حاصل از در آوردن سه دندان تازه در فک بالایی بود که نتیجه اش خوب بوده و به خوردن سیب و گلابی و چیزهای تازه منجر شده که تجربه ی تازه و دلپذیری برای اوست.

امید به زندگی در سرزمین گل و بلبل

2011-03-24T16:07:00.002+01:00

از خودم مدام می پرسم چرا پسر خاله ی جوان من باید مدام فکر مرگ بوده باشد که وصیت نامه بنویسد؟ جواب هایم اینهاست:
یک: او بسیار مومن بوده و اسلامی و اسلام هم می گوید که مومن باید طوری رفتار کند که انگار هر لحظه ممکن است بمیرد و بنابراین باید همیشه بار سفرش بسته باشد و دینی به گردنش نباشد تا در آن دنیا سبک بار باشد. این طرز فکر یعنی نابودی مطلق امید به زندگی.
دو: وقتی یک آدم در زندگیش فقط زجر کشیده باشد و در کودکی مجبور باشد کار کند تا خرج خانواده را در بیاورد و پدرش راست راست بگردد و فقط برای زجر دادنشان بیاید، این آدم هیچ وقت نفهمیده زندگی واقعی و خوشی و خوشبختی یعنی چه، بنابراین ترجیح می دهد زودتر بمیرد و با توجه به عقاید اسلامی بهتر است خوشی را در بهشت جستجو کند بنابراین دلیلی برای امید به زندگی وجود ندارد.
به نظر من اصل بهشت و جهنم یعنی نابودی امید به زندگی و سرگرم کردن یک سری آدم ها که فقط برای برآورده کردن نیاز آدم های قدرتمند زندگی می کنند، اصلن همین افراد قدرتمن این اصل را به وجود آورده اند تا خودشان بهره ی بیشتری از دنیا ببرند.

بعدن مفصل در موردش خواهم نوشت....

نوروز1390 پیروز

2011-03-24T16:04:00.002+01:00

امسال نوروز را با روشن جشن گرفتیم هر چند که هنوز در شوک خبر رفتن پسرخاله ی جوانم بودم و ده ها خبر بد دیگر از مملکت گل و بلبل. ولی از ته دلم آرزوی سال خوب و شادی برای خودم و همه ی عزیزانم دارم.

2011-03-17T22:05:00.002+01:00

روشن در روزهای آغازین نهمین ماه زندگیش از این که در راه رفتن و حرف زدن ناتوان است کلافه شده است. وقتی برایش شعر می خوانم به دهان من نگاه می کند، لبخند می زند و با دست هایش سعی می کند حرکت لب های مرا حس کند. کم کم استفاده از دست ها را برای رفتن به جلو یاد می گیرد. الآن مثل هفته ی پیش که برای رساندن خودش به چیز مورد نظرش می غلتید نیست و سعی می کند چهار دست و پا به طرفش برود ولی مدام به سمت عقب می رود. همین روزهاست که راه بیفتد و چیزی هم جلودارش نباشد. خیلی پر انرژی و کنجکاو است.

2011-03-04T21:23:00.002+01:00

چاه مرگ پر نمی شود. بلعیدن جوانان و فرو بردنشان در مملکت گل و بلبل عادی ترین اتفاق ممکن است.

2011-02-28T09:51:00.002+01:00

دوستی این رو امروز برام فرستاد. به نظرم جالب اومد:

مشخصات مکتب ایرانی:
- در مکتب ایرانی دیدن موی سر زنهای خارجی و بیگانه از تلویزیون حلال است ولی زنهای هموطن و خودی حرام!
- در مکتب ایرانی سرود ملی مقدسه، ولی دیدن آلت موسیقی که سرود با آن نواخته شده حرامه!
- در مکتب ایرانی، هنری مثل موسیقی و رقص حرام است ولی افیونی مثل تریاک حلال!
- در مکتب ایرانی کشورهای مسیحی و یهودی خداپرست، دشمن و کافرند، ولی کشورهای کوبا و روسیه و چین کمونیست، برادرند!
- در مکتب ایرانی خنده و رنگهای شاد جلفه، ولی گریه و رنگ سیاه متانت!
- در مکتب ایرانی، روزهایی که مردم دنیا تعطیلند ما کار میکنیم و روزهایی که مردم دنیا کار میکنند ما تعطیلیم!
- در مکتب ایرانی صورت نامرتب و لباس و ظاهر دلگیر کننده داشتن، ارزشه، ولی صورت اصلاح شده و زیبایی و خوش تیپی ضد ارزش!
- در مکتب ایرانی فقر و پابرهنگی فضیلته، ولی رفاه و ثروت رذیلت!
- در مکتب ایرانی هر کجا که بخواهیم خصوصی سازی بکنیم و از مردم پول بگیریم و نفع داشته باشیم، اسمش رو میگذاریم "غیر انتفاعی!"
- در مکتب ایرانی اسم بانکداری رو میگذارن "بدون ربا" ولی بالاترین رباها رو از مردم میگیرن!
- مکتب ایرانی چیز جدیدی نیست ، از همان زمانهای قدیم، پدرانمون اسم کچل رو میگذاشتن زلفعلی!
- در مکتب ایرانی اسم پروژه فراری دادن مزاحمین رو میگذارن "فرار مغزها"!
- در مکاتب دیگه، مُبلغهای دینی روابط جنسی رو برای خودشون حرام میدونن ولی برای بقیه مردم حلال، اما در مکتب ایرانی روابط جنسی برای مُبلغ دینی حلاله ولی برای بقیه مردم حرام!
- در مکتب ایرانی کثیفترین گناه دنیا (دروغ) عادیه ولی دست دادن دختر و پسر غیر عادی!
- در مکتب ایرانی قبل از اینکه خبر مهمی رو پخش کنن، اول تکذیبش میکنن!
- در مکتب ایرانی به خاطر تقدس بکارت، بعد از اینکه پسر از دوست دختر خودش دور میشه، چون نمیتونه تا 30 سالگی باهاش ازدواج کنه، یا عقده ای میشه، یا برای ارضای نیازهای اولیه اش، دست به دامن فاحشه های خیابون
میشه. اصلا ولش کن، کی گفته 15 تا 30 سالگی اوج توانایی استفاده از لذت جنسیه؟
- در مکتب ایرانی مهم این نیست که در داخل، چقدر فساد غوغا میکند، مهم این است که ظواهر مکتب در جامعه رو حفظ کنیم، و مهم اینست که کشورهای دوست، در خارج در مورد ما چه فکرمیکنند! چون اگر ظواهر رو حفظ نکنیم نمیتونیم ادعای رهبری مکاتب جهان رو داشته باشیم!
- راستی خبر دارین در دنیا یک کشوری هست که بستن روسری برای همه مردها اجباریه و اگه مردها سر و بدنشون رو با پارچه نپوشونن توسط پلیس دستگیر میشن؟! آیا شما جرات و تمایل دارین به عنوان توریست با همسرتون به اون کشور سفر کنین؟ یا بخواهین تو اون کشور سرمایه گذاری کنین؟ تعجب نکنین، اون کشور،کشور خودمونه با مکتب ایرانی، منتها از زاویه دید بقیه مردم جهان!
- در مکتب ایرانی دختری که دنبال همسر مناسب میگرده، و در موقعیتی هست که به زیباییش نیاز داره، حق نداره موهای صورت و کرک سبیلش رو قبل از ازدواج برداره!
- در مکتب ایرانی توی مراسمها (عروسی، مهمانی یا مذهبی)، خانمها خودشون رو به شدت آرایش میکنن، ولی نه برای مردها بلکه برای خانمهای دیگر! (اشتباه نکنین، اونها همجنسباز نیستن!)
- در مکتب ایرانی مشابه سایر مکاتب، خدا به نفع این مکتب مصادره شده، جمله مشترک همه مکاتب اینه:
- خدا با ماست، نه با 200 تا دین و مذهب و فرقه دیگر موجود در جهان!
- کی گفته؟!
- بابام!
- در مکتب ایرانی فاحشه خونه ها رو با افتخار جمع کردیم ولی نمیدونیم چرا برای زنمون از محل کار تا منزل صد تا بوق میزنن؟! نکنه بعضی وقتها غیرت زیاد بی غیرتی میاره؟! ولش کن ظواهر جامعه مهمتره!
- در مکتب ایرانی پلیس مخصوص مجرمان رانندگی (مجرمانی که جان انسانها را تهدید میکنند)، اسلحه ندارد، ولی پلیس مخصوص کنترل پوشش موی سر و جدایی دختر از پسر، اسلحه دارد، چون این برای ظواهر جامعه خطرناکتر است!
- در مکتب ایرانی رمز بالا رفتن از هرم قدرت، حفظ ظواهر هست، نه صداقت. برای همینه که فقط ریاکارها میتونن از اون بالا برن!
- مکتب ایرانی بالاترین آمار صدقه جهت دفع بلا در دنیا رو داره، ولی نمیدونم چرا هم فقر غوغا میکنه و هم آمار تصادفات و تلفات جاده های ایران ده برابر میانگین جهانیه؟!
- در مکتب ایرانی همه میگن علم بهتر از ثروته، ولی در عمل همه دنبال ثروتند نه علم!
- اون قدیما، چند نفر اومدند و بتها رو شکستند و گفتند خدا را بپرستید، ولی بعد از مرگشون، در مکتب ایرانی، ما قبر خود اونها رو بت کردیم و پرستیدیم! میگن خدا از رگ گردن به ما نزدیکتره، شاید ما، بین خودمون و رگ گردنمون نیاز به يك نفر واسطه داریم! حتماً همینطوره!
- در مکتب ایرانی جمعه ها عاشقانه منتظر آمدن کسی هستیم که اگه بیاد، اولین کسانی که ازش اُردنگی میخورن خودمونیم!
- در مکتب ایرانی، یک انسان برای ارضای نیازهای اولیه و ابتدایی خودش، باید جلوی مرگ معلق وارو بزنه و حتی از مطرح کردنشان هم خجالت بکشه!
- در مکتب ایرانی اسم خرافه رو میگذارن فرهنگ، و اسم فرهنگ رو میگذارن ابتذال!
- کی میگه استدلالهای تمثیلی ضعیفترین نوع استدلاله؟ ما پایه های استوار بنای عظیم مکتب ایرانی خودمان را بر روی همین تمثیلها و شعرها و شعارها بنا نهاده ایم، مثلاً:
"اگر برهنگی تمدن است، پس حیوانات متمدن ترند!" و یا
"اگر غیرت از ایمان است، پس خروسها مؤمن ترند!" و یا ...
- در مکتب ایرانی نزدیک شدن دختر و پسر به همدیگر جهت شناخت، قبل از ازدواج، عیب است ولی جدا شدنشان با دو تا بچه بعد از ازدواج عیب نیست!
- و در نهایت اینکه مکتب ایرانی چیز بدی نیست، تنها بدی آن، کلمه "ایران" درون این مکتب میباشد که اگر آن را برداریم و با چیز دیگری جایگزین کنیم، مثل بقیه مفاهیم، برای مسئولین دلسوز کشور قابل تحملتر خواهد شد و خواهند فهمید که این مکتب همان بچه 32 ساله خودشونه!

داستان خلقت، آدم و حوا

2011-02-24T21:44:00.003+01:00

اینقدر این فیلم در مورد خلقت مرا مبهوت کرده با این که بسیار ساده است ولی خیلی حرف ها برای گفتن دارد। بارها و بارها آن را دیده ام...

http://www.youtube.com/watch?v=wwJgCHjkd_E

2011-02-24T14:45:00.002+01:00

حلقه ی سیاه دور چشم هایم که ناشی از کم خوابی مفرط است ظرف چند روز دیگر از میان خواهد رفت. روشن در حال کنار آمدن با دنیای اطرافش است و کم کم به خواب در شب عادت می کند. سه شب است که تنها برای شیر خوردن بیدار می شود آن هم تنها دو بار و وقتی هم که شیشه ی شیرش را برایش می گذارم کنارش خودش آن را به تنهایی می خورد و بعدش هم کنار می زند و بی دردسر می خوابد. دیگر حتی به نوازش من هم نیازی ندارد. تا چند شب پیش یکی دو بار هم بیدار می شد تا مطمئن شود من کنارش هستم. ولی حالا نه. احساس می کنم که بزرگ شده است. نشانه های استقلال در زندگی اش را نشان می دهد و من و سهیل را غرق شادی می کند.

2011-02-19T14:51:00.003+01:00

صداهای نامحسوس و بی الگو کم کم شکل می گیرند. روشن اگر تا هفته ی پیش فقط شاید یک بار به صورت اتفاقی صدای مَم مَم از خودش در می آورد امروز ولی آن را تمرین و تکرار می کند. چند روزی از آغاز هشت ماهگی اش می گذرد. این روزها حال و روز خوشی ندارم. نمی دانم چه می شود.

2011-02-11T20:46:00.000+01:00

توی دلم یخ کرده. خوشحالم ولی دارم از حسودی می ترکم. فردا شاید نوبت ما باشد..........

مکتب ایرانی

2011-02-07T20:50:00.002+01:00

دوستی این رو امروز برام فرستاد. به نظرم جالب اومد:

مشخصات مکتب ایرانی:

- در مکتب ایرانی دیدن موی سر زنهای خارجی و بیگانه از تلویزیون
حلال است ولی زنهای هموطن و خودی حرام!

- در مکتب ایرانی سرود ملی مقدسه، ولی دیدن آلت موسیقی که سرود
با آن نواخته شده حرامه!

- در مکتب ایرانی، هنری مثل موسیقی و رقص حرام است ولی افیونی
مثل تریاک حلال!

- در مکتب ایرانی کشورهای مسیحی و یهودی خداپرست، دشمن و کافرند،
ولی کشورهای کوبا و روسیه و چین کمونیست، برادرند!

- در مکتب ایرانی خنده و رنگهای شاد جلفه، ولی گریه و رنگ سیاه متانت!

- در مکتب ایرانی، روزهایی که مردم دنیا تعطیلند ما کار میکنیم و
روزهایی که مردم دنیا کار میکنند ما تعطیلیم!

- در مکتب ایرانی صورت نامرتب و لباس و ظاهر دلگیر کننده داشتن،
ارزشه، ولی صورت اصلاح شده و زیبایی و خوش تیپی ضد ارزش!

- در مکتب ایرانی فقر و پابرهنگی فضیلته، ولی رفاه و ثروت رذیلت!

- در مکتب ایرانی هر کجا که بخواهیم خصوصی سازی بکنیم و از مردم
پول بگیریم و نفع داشته باشیم، اسمش رو میگذاریم "غیر انتفاعی!"

- در مکتب ایرانی اسم بانکداری رو میگذارن "بدون ربا" ولی
بالاترین رباها رو از مردم میگیرن!

- مکتب ایرانی چیز جدیدی نیست ، از همان زمانهای قدیم، پدرانمون
اسم کچل رو میگذاشتن زلفعلی!

- در مکتب ایرانی اسم پروژه فراری دادن مزاحمین رو میگذارن "فرار مغزها"!

- در مکاتب دیگه، مُبلغهای دینی روابط جنسی رو برای خودشون حرام
میدونن ولی برای بقیه مردم حلال، اما در مکتب ایرانی روابط جنسی برای
مُبلغ دینی حلاله ولی برای بقیه مردم حرام!

- در مکتب ایرانی کثیفترین گناه دنیا (دروغ) عادیه ولی دست دادن
دختر و پسر غیر عادی!

- در مکتب ایرانی قبل از اینکه خبر مهمی رو پخش کنن، اول تکذیبش میکنن!

- در مکتب ایرانی به خاطر تقدس بکارت، بعد از اینکه پسر از دوست
دختر خودش دور میشه، چون نمیتونه تا 30 سالگی باهاش ازدواج کنه، یا عقده
ای میشه، یا برای ارضای نیازهای اولیه اش، دست به دامن فاحشه های خیابون
میشه. اصلا ولش کن، کی گفته 15 تا 30 سالگی اوج توانایی استفاده از لذت
جنسیه؟

- در مکتب ایرانی مهم این نیست که در داخل، چقدر فساد غوغا
میکند، مهم این است که ظواهر مکتب در جامعه رو حفظ کنیم، و مهم اینست که
کشورهای دوست، در خارج در مورد ما چه فکرمیکنند! چون اگر ظواهر رو حفظ
نکنیم نمیتونیم ادعای رهبری مکاتب جهان رو داشته باشیم!

- راستی خبر دارین در دنیا یک کشوری هست که بستن روسری برای همه
مردها اجباریه و اگه مردها سر و بدنشون رو با پارچه نپوشونن توسط پلیس
دستگیر میشن؟! آیا شما جرات و تمایل دارین به عنوان توریست با همسرتون به
اون کشور سفر کنین؟ یا بخواهین تو اون کشور سرمایه گذاری کنین؟ تعجب
نکنین، اون کشور،کشور خودمونه با مکتب ایرانی، منتها از زاویه دید بقیه
مردم جهان!

- در مکتب ایرانی دختری که دنبال همسر مناسب میگرده، و در
موقعیتی هست که به زیباییش نیاز داره، حق نداره موهای صورت و کرک سبیلش
رو قبل از ازدواج برداره!

- در مکتب ایرانی توی مراسمها (عروسی، مهمانی یا مذهبی)، خانمها
خودشون رو به شدت آرایش میکنن، ولی نه برای مردها بلکه برای خانمهای
دیگر! (اشتباه نکنین، اونها همجنسباز نیستن!)

- در مکتب ایرانی مشابه سایر مکاتب، خدا به نفع این مکتب مصادره
شده، جمله مشترک همه مکاتب اینه:

- خدا با ماست، نه با 200 تا دین و مذهب و فرقه دیگر موجود در جهان!

- کی گفته؟!
- بابام!

- در مکتب ایرانی فاحشه خونه ها رو با افتخار جمع کردیم ولی
نمیدونیم چرا برای زنمون از محل کار تا منزل صد تا بوق میزنن؟! نکنه بعضی
وقتها غیرت زیاد بی غیرتی میاره؟! ولش کن ظواهر جامعه مهمتره!

- در مکتب ایرانی پلیس مخصوص مجرمان رانندگی (مجرمانی که جان
انسانها را تهدید میکنند)، اسلحه ندارد، ولی پلیس مخصوص کنترل پوشش موی
سر و جدایی دختر از پسر، اسلحه دارد، چون این برای ظواهر جامعه خطرناکتر
است!

- در مکتب ایرانی رمز بالا رفتن از هرم قدرت، حفظ ظواهر هست، نه
صداقت. برای همینه که فقط ریاکارها میتونن از اون بالا برن!

- مکتب ایرانی بالاترین آمار صدقه جهت دفع بلا در دنیا رو داره،
ولی نمیدونم چرا هم فقر غوغا میکنه و هم آمار تصادفات و تلفات جاده های
ایران ده برابر میانگین جهانیه؟!

- در مکتب ایرانی همه میگن علم بهتر از ثروته، ولی در عمل همه
دنبال ثروتند نه علم!

- اون قدیما، چند نفر اومدند و بتها رو شکستند و گفتند خدا را
بپرستید، ولی بعد از مرگشون، در مکتب ایرانی، ما قبر خود اونها رو بت
کردیم و پرستیدیم! میگن خدا از رگ گردن به ما نزدیکتره، شاید ما، بین
خودمون و رگ گردنمون نیاز به يك نفر واسطه داریم! حتماً همینطوره!

- در مکتب ایرانی جمعه ها عاشقانه منتظر آمدن کسی هستیم که اگه
بیاد، اولین کسانی که ازش اُردنگی میخورن خودمونیم!

- در مکتب ایرانی، یک انسان برای ارضای نیازهای اولیه و ابتدایی
خودش، باید جلوی مرگ معلق وارو بزنه و حتی از مطرح کردنشان هم خجالت
بکشه!

- در مکتب ایرانی اسم خرافه رو میگذارن فرهنگ، و اسم فرهنگ رو
میگذارن ابتذال!

- کی میگه استدلالهای تمثیلی ضعیفترین نوع استدلاله؟ ما پایه های
استوار بنای عظیم مکتب ایرانی خودمان را بر روی همین تمثیلها و شعرها و
شعارها بنا نهاده ایم، مثلاً:

"اگر برهنگی تمدن است، پس حیوانات متمدن ترند!" و یا

"اگر غیرت از ایمان است، پس خروسها مؤمن ترند!" و یا ...

- در مکتب ایرانی نزدیک شدن دختر و پسر به همدیگر جهت شناخت، قبل
از ازدواج، عیب است ولی جدا شدنشان با دو تا بچه بعد از ازدواج عیب نیست!

- و در نهایت اینکه مکتب ایرانی چیز بدی نیست، تنها بدی آن، کلمه
"ایران" درون این مکتب میباشد که اگر آن را برداریم و با چیز دیگری
جایگزین کنیم، مثل بقیه مفاهیم، برای مسئولین دلسوز کشور قابل تحملتر
خواهد شد و خواهند فهمید که این مکتب همان بچه 32 ساله خودشونه!

زادروزت پیروز!

2011-02-07T15:46:00.003+01:00

چهل سال پیش در چنین روزی پس از سه روز و سه شب درد، دختر بچه ای یک دختر کوچک به دنیا آورد.
بیشتر از همه ی ما در خانه ی پدری سختی کشید. چون زیبا بود و درشت اندام باید همیشه مثل یک دختر بزرگ رفتار می کرد و نمی توانست مثل هم سن و سالهایش بچگی کند، آقاجان دیکتاتور به او اجازه نمی داد. دخترک از 14 سالگی خواهان داشت ولی مادر به خاطر تجربه ی تلخ خودش علیرغم اصرار پدر اجازه نداد تا دخترش مثل خودش شود. به امر آقاجان دیکتاتور در دبیرستان به رشته ای رفت که اصلن علاقه ای به آن نداشت. درس خواندن برایش کابوس بود و همیشه با تجدید قبول شهریور بود و باید سرکوفت دیکتاتور را هم تحمل می کرد. از طرفی خواستگارهای رنگارنگ و بعضن بی سر و پا می آمدند و پدر بدش نمی آمد که او را از سر باز کند ولی سر کوفت ها را تحمل می کرد و باز هم می ماند. دانشگاه قبول نشد چون سرمایه گذاری مادی و معنوی روی او انجام نشده بود که دانشگاه قبول شود. التیماتومی که در 19 سالگی دریافت کرد این بود: دختری که درس نخواند و همه ی خواستگارها را هم رد کند نان خوردنش در خانه ی پدر حرام است! همه ی اینها از او دختری تندخو و عصبی ساخته بود.
در همین گیر و دار بود که ساسان سر و کله اش پیدا شد. جوان شایسته و تحصیل کرده و مهربان. خودش هم زجر کشیده بود. عاشق هم شدند و زندگی شان را شروع کردند. ساسان برای او همه چیز شد و خوشبختش کرد و به آرزوهایش رساند. ساسان نه تنها برای او بلکه برای ما هم امید آورد. شادی آورد و شد برادر بزرگتری که نداشتیم. محبت هایش اندکی جایگزین محبت های پدری شد که هیچوقت تجربه اش را نداشتیم. هنوز هم برای ما همین طور است.
دخترک کوچک آن روز برفی بهمن ماه الآن زنی مدرن، اجتماعی، تحصیل کرده و فهمیده است و همه ی اینها را با تلاش خودش و کمک ساسان به دست آورده است. مادر پسری سالم و باهوش است و زندگی خوب و شادی دارد. او برای من و تنها برادرمان یک جورهایی مادر است، مادر دوم. از ته دلم از داشتنش خوشحالم و آرزو دارم همیشه تندرست و شاد باشد و سال ها ی طولانی خوشحال و خوشبخت با ساسان و تنها پسرش زندگی کند و برای ما بماند.

در جستجوی محبت

2011-01-31T16:24:00.003+01:00

به خاطر کمبود محبتی که از پدر و مادر دیده ایم همیشه به دنبال گدایی محبت بوده ایم یه جورایی. وقتی دوران بچگی برادرم رو مرور می کنم چون رفتار پدر و مادر رو با او می دیدم شاید از یه جنبه هایی نکات بهتری دستگیرم شده. یادم هست که هر وقت غذا دوست نداشت برایش تخم مرغ نیم رو می کردند و این یکی از بزرگ ترین محبت ها بود چون در خانه ی ما تخم مرغ طلا بود. همین باعث شد تا سال ها بعد از لحاظ جسمی بنیه ی ضعیفی داشته باشد. شیر خشکی بود چون مادرم طبق معمول به جای اینکه به بچه اش بیشتر توجه نشان بدهد به مردم توجه نشان می داد. چون در زمان زایمانش اوج موشک بارون بود و فامیل ها از تهران سر ما خراب شده بودند و مادرم که تازه زایمان کرده بود عوض اینکه استراحت کند و به بچه برسد و سعی کند که برای شیر دادنش وقت بگذارد به پذیرایی از مهمان ها مشغول شد. قصد ندارم او را اینجا تقصیر کار بدانم. در هر صورت برادرم شیر خشکی شد آن هم چه شیر خشکی. الآن که به روشن شیر خشک می دم می دونم که نصف شیشه باید شیرخشک باشه و نصف دیگرش آب جوش ولی این نسبت برای برادرم شاید 1 به 10 بود چون با صرفه تر باشه طبق فتوای آقاجان دیکتاتور. این باعث شد که برادرم ضعیف و لاغر و آسیب پذیر باشه درست مثل من. البته قضیه شیر خشکی شدن من داستان دیگه ای داره که بعدن باید بنویسمش. مادرم اینجوری بار اومده بود که دیگران رو به خودش ترجیح بده و البته در خیلی از موارد رضایت خاطر دیگران رو به رفع نیازهای بچه هاش. دوست ندارم تخطئه اش کنم چه این ویژگی اخلاقیش در اثر یک سلسله مراتب به وجود اومده. در نهایت ما بچه ها که دیدیم از پدر و مادر محبت دریافت نمی کنیم رفتیم دنبال گدایی محبت از دیگران. خواهر ها شوهر کردند در 20 و 19 سالگی زمانی که می تونستند خیلی بیشتر پیشرفت کنند ولی با یه موقعیت محبت خودشون رو در معرض محبت قرار دادن و ازش بهره مند شدند. خوش شانس بودند که جریان محبت دائمی و واقعی رو پیدا کردند. من هم مثل خواهرهام. ولی موند تنها برادر. با رفتن من تنهای تنها شد. گاهی می اومد پیش ما خواهر ها به دنبال شاید کمبود محبت والدین. ولی ما که والدینش نبودیم و اون رو خیلی وقت ها از خودمون روندیم. الآن که اینا رو می نویسم نوک دماغم تیر می کشه و بغض می کنم ولی من هم می خواستم منبع محبتی رو که تازه به دست آورده بودم برای خودم حفظ کنم همون طور که پای خواهر سهیل رو از کانون محبتم دور کردم او هم وضعیتی مثل برادرم داشت و داستانش هم مفصله. وقتی من اومدم مملکت کفر تنها برادرم تنها و تنها تر شد. پایش رو توی یک کفش کرد که او هم بره ولی نشد که نشد. دانشگاه رو چند سالی ول کرد. آخرش هم رفت سرزمین کفری که هر چه نبود حداقل خارج بود. اونجا به دنبال محبت با یه دختری که چندین سال ازش بزرگ تره زندگی رو می گذرونه. حس می کنم انتخابش دقیقن به خاطر جبران محبت نچشیده از والدین باشه. پارتنرش چون ازش بزرگ تره تونسته تا حدی براش مادری کنه و شاید هم پدری.
حالا دوران اقامتش در اون سرزمین رو به اتمامه و باید از اونجا رخت بر ببنده. از ته دلم آرزو دارم که بیاد جایی نزدیک خودم. من الآن دیگه مادر شدم شاید بتونم کمی براش جبران کنم. جبران اون روزایی که به من نیاز داشت و من نبودم و دنبال گدایی محبت برای خودم بودم. آروم نمی گیرم تا وضعیت اون به ثبات نرسه. تابستون گذشته از فرط بی پولی و نداری ضعیف تر شده بود. با تحریک من، مادر و آبجی بزرگه را راه انداختیم و با کمک خودش آقاجان دیکتاتور رو مجبور کردیم کمی بیشتر پول بده تا برادرم گرسنگی نکشه. دارم تمام تلاشم رو می کنم که راضیش کنم بیاد نزدیک ما. احساس می کنم به خاطر پارتنرش دوست نداره بیاد ولی در هر صورت من امیدوارم و باز هم تلاش می کنم. پدرمون ما رو از خونه تبعید کرد و پدر خوانده ما رو از مملکت گل و بلبل. چه می شه کرد زندگی یعنی میدان جنگ.......

2011-01-28T20:35:00.002+01:00

این بار دیدار مادرانی که با هم دوره ی آموزش زایمان و بچه داری را گذراند ه بودیم به همراه کودکانشان در خانه ی ما بود. روشن بسیار آرام و دوست داشتنی با دیگر کودکان بود و تنها بچه ای بود که می توانست بنشیند. جمع جالبی بود. رد و بدل کردن تجربیات، در میان گذاشتن مشکلات و مطرح کردن پرسش ها. ماه بعد در خانه ی یکی دیگر دور هم جمع می شویم. حیف که در مملکت گل و بلبل این کار انجام نمی شود. فکر می کنم اگر هم بشود فورن به چشم و هم چشمی و فضولی در کار دیگران و فخر فروشی به همدیگر تبدیل شود و اصل ماجرا که یادگیری بهترین روش برای تربیت کودکان است و حل مشکلات احتمالی فراموش می شود. اینجا حتی لازم نبود از آنها پذیرایی کنی. من به سبک مملکت گل و بلبل کلی تدارک دیدم که اصلن لازم نبود. می شد خیلی ساده تر برگذار شود. فکر می کنم تدارکات اضافی از احساس کمبود و عدم اعتماد به نفس است که در ما ایرانیان البته بسیار است.

2011-01-17T09:23:00.001+01:00

اینقدر لذت می برم که صبح ها بعد از رفتن سهیل روشن را بغل می گیرم و پشت کامپیوتر می نشینم. او هم آرام و ساکت می نشیند و بعد از چند لحظه ای که صدایش در نمی آید می بینم که مظلومانه خوابیده .........

2011-01-16T09:48:00.003+01:00

در نخستین روز 7 ماهگی روشن توانست خیلی طولانی بدون کمک ما بنشیند. حالا بیشتر غلت می زند و پاهایش را برای چهار دست و پا رفتن جمع می کند کمی هم می تواند برود.

2011-01-13T10:27:00.002+01:00

روز دوشنبه برای نخستین بار بعد از آمدن روشن برای شنیدن یک سخنرانی با او به دانشگاه رفتیم. باورم نمی شد که این پسر کوچولو از اول تا آخر که 45 دقیقه می شد کاملن بیدار بود و بی سر و صدا با خودش بازی کرد. من و سهیل از ترس ردیف جلو کنار در نشستیم تا در صورت سر و صدا کردن بپریم بیرون ولی در کمال تعجب ما ساکت و سرحال نشسته بود. باورمان دارد می شود که پسرمان بزرگ شده ....

2011-01-06T15:46:00.002+01:00

فکر کنم دوباره باید ناز سهیل را بکشم. دوباره رفته تو لک به قول خودش دیپرس شده همان نم گرفتن خودمان. اصلن آدم بند شدن در یک جا و با آرامش و بی سر و صدا کار کردن نیست. می شود اسم فلَش را رویش گذاشت. وقت کار در صحرا و بیابان کسی جلودارش نیست اما پایش که به خانه برسد انگار جانش را می گیرند. فقط خوشش از سر و صدا کردن می آید چیزی که در مملکت کفر کسی با این سن و سال از این کارها نمی کند. پر سر و صدا بودن خودش در مملکت گل و بلبل را افتخار می داند. آنجا مدام با برادرزاده های 8-9 ساله اش و بچه های هم سن آنها بازی می کرد و خوشحال بود. میانه ای با هم سن و سالهاش ندارد و این موضوع من را نگران می کند. آدم عجیبی است. در عین حال می تواند 1 هفته فقط بخوابد و وقتی بیدار است لم بدهد و غذا بخورد. وقتی اینجوری می شود اصلن دلم نمی خواهد ببینمش چون دعوایمان می شود.

2011-01-03T10:20:00.003+01:00

پنج ماهگی روشن در سرزمین باباش به پایان رسید. پس از آب دهن ریختن های فراوان دو روز مانده به آغاز شش ماهگی نوک صدفی یک دندان کوچولو از زیر پوست بیرون زد. یه هفته ای می شه که سمت راستش یک صدفی دیگه هم بیرون زده. حالا دیگه چند ثانیه ای بدون کمک ما می شینه و اصلن هم دلش نمی خواد که دراز بکشه. شدیدن در حال کشف و یادگیریه. فرایند تغییر حالت ها و یادگیریش خیلی دیدنی و لذت بخشه. چند روزی به پایان سال کهنه مسیحی بود که غذا خوردن رو آغاز کرد. هویج پخته، کدو حلوایی و کدویی که ما تبرستانی ها بهش می گیم کچلیک. از امروز هم به جمع سیب زمینی خورها می پیونده. البته دسر هم داره: گلابی پخته. بر خلاف انتظارم معده اش به خوبی جواب داد و پذیرای غذا بود. قصد دارم کم کم شیرم رو قطع کنم. برام خیلی دردآوره از همون ابتدا هم هر دفعه موقع شیر دادن درد دارم. حس می کنم مامان بدی ام. شش ماهه هنوز خیلی کوچیکه ولی چی کار کنم. دردهای کش دار تحملشون سخت تر از درد آنی و یک دفعه ایه.

2011-01-03T10:11:00.002+01:00

بر عکس دفعه های پیش این بار دلم نمی خواست برگردم. بیشتر از یک ماهی در مملکت گل و بلبل بودم ولی بیشتر نمی شد. کارها با این که زیاد بود ولی به خوبی پیش رفت. می شد برای استراحت و تفریح موند ولی همه چی وحشتناک گرون بود که بهتر دیدم برگردیم. خجالت می کشیدیم آخه سه نفر یه دفعه سر یه خونواده خراب بشن کلی هزینه بردارند. برای همین علیرغم تعطیلی و سوت و کور بودن مملکت کفر به مناسبت عیسی مسیح و سال نو تصمیم گرفتیم برگردیم. روشن حسابی خوش گذروند. هرچی بزرگتر بشه سخت می شه برش گردوند.

2010-11-18T22:29:00.002+01:00

همیشه هر وقت دارم می رم مملکت گل و بلبل دلم می گیره. چون بدجوری دلم هوای تبرستان رو می کنه ولی نمی تونم برم. از وقتی که اومدم فقط دوبار هر بار یک شب اونجا بودم. آقاجان دیکتاتور یه کارایی کرده که پای بچه هاش رو از خونه ی پدری بریده. دلش نمی خواد آرامشش بهم بخوره به قول خودش برنامه ی زندگیش با اومدن یه نفر حتی چند روز به هم بخوره. البته اضافه شدن خرج و مخارج هم یکی از دلایل اصلیشه. در عین حال دوست داره همه دوستش داشته باشن و مثل پروانه دورش بگردن. احساساتش ضد و نقیضه. خودش هم نمی دونه چی می خواد. پارسال که اونجا رفته بودم به خاطر این بود که نمی تونست بیاد تهران چون خونه در تهران نداشت و از طرفی با شوهر آبجی چپ افتاده بود. هی می گفت آذر اگه دلش برای من تنگ می شه می آد. من هم برای اینکه عدالت رو میان پدر و مارد رعایت کرده باشم خر شدم و رنج سفر را به جان خریدم و رفتم دیدنش. خیلی دلم می خواست تو خیابونای شهرمون قدم بزنم و به جاهایی برم که ازش خاطره داشتم ولی یاد کارایی افتادم که آقاجان دیکتاتور انجام می ده. از خجالت اینکه آشنایی ما رو تو خیابون ببینه زیاد بیرون نرفتم. به سهیل حسودیم می شه. هر سال با شوق و ذوق می ره و خونواده اش با گرمی ازش استقبال می کنن و همه کاری انجام می دن تا به او و من خوش بگذره. اونجا همه اش شادی و خنده است ولی خونواده من ... یک آقاجان دیکتاتور کافی است تا شادی برای همیشه از خونواده رخت بر ببنده....

2010-11-17T13:26:00.002+01:00

دین از ترس به وجود می آید. وقتی ترسیدی زمینه را برای پذیرش دین در خودت ایجاد کردی. ترس از هر چیزی این زمینه را فراهم می کند. ترس از چیزهای ناشناخته، ترس از یک قدرت برتر، ترس از کتک خوردن، ترس از بیماری، ترس از مرگ، ... فرقی نمی کند مهم ترسیدن است. برای همین است که به دین باوران پرهیزکاران می گویند.

2010-11-14T00:12:00.004+01:00

در آستانه ی 5 ماهگی روشن به طرز عجیبی تغییر کرده. بسیار آرام شده. خیلی بیشتر از همیشه می خنده. از همه جالب تر صداهای قشنگیه که از خودش در می آره. تازه فهمیده که با باز و بسته کردن دهنش، گرد کردن و کشیدنش می تونه صداهای مختلف در بیاره. صداش رو خیلی دوست دارم.

2010-11-11T20:19:00.000+01:00

خیلی زیبا و با احساس است:
http://zamaaneh.com/movie/2010/11/post_232.html

2010-11-11T15:52:00.003+01:00

هر وقت صبح جایی می خوام برم یا خونه ی کسی مهمانم و شب می مانم دستشویی رفتنم مختل می شه و کلی دچار مشکل می شم. بچه که بودیم خونه مان دو تا توالت بود یکی گوشه ی حیاط و یکی هم توی خود خونه. اونی که تو خونه بود درش بسته بود و آقاجان دیکتاتور اجازه استفاده نمی داد و می گفت چاه پر میشه! دستشویی گوشه ی حیاط هم کنار انباری پر از موش بود و می ترسیدیم شبا بریم. آبجی وسطیه که اصلن شبا نمی رفت و یه جورایی ری سایکل می کرد!! به خاطر همین ری سایکل کردنای فراوون مشکل کلیه پیدا کرد. یه بار یادمه از معدود دفعاتی که رفت- با هم رفتیم چون شب بود و تنهایی می ترسیدیم تو اون تاریکی تنهایی بریم- وقتی از توالت دراومد یه هویی یه موش گنده از تو انباری کنار توالت دوید بیرون و پس از رد شدن از پای او، از روی پای من هم رد شد و با این حرکتش جیغ هر دویمان به هوا رفت. با صدای ما آقاجان دیکتاتور اومد روی ایوون و فحش را کشید به جان ما. مسواک زدنم هم به خاطر اینکه دستشویی نبود و باید تو برف و بارون زمستون و گرمای تابستون کنار حوض انجام می شد تا زمانی که سوم راهنمایی بودم منظم نبود. اون موقع که دچار درد دندون وحشتناکی شدم یاد گرفتم که مرتب مسواک بزنم.
همیشه تو رختخواب پاهام رو جمع می کنم راحت نمی تونم بخوابم. آبجی بزرگه هم این طوریه. معتقده به خاطر اینکه همیشه جای سرد می خوابیدیم و از سرما خودمون رو جمع می کردیم الآن این عادت رو سرمون مونده مثل عادت توالت نرفتن به خاطر استرس.

2010-11-11T15:50:00.000+01:00

شب دوشنبه نخستین روز ماه نوامبر روشن مستقل شد. یعنی به اتاق خودش منتقل شد تا شب را آنجا تنها بخوابد. از صبح من و سهیل در تدارک آماده کردن اتاقش بودیم. هیجان انگیز بود. سهیل تختش را وصل کرد و من ملافه ها را. توی تخت را هم پر از انواع عروسک کردیم. از خرگوش کوچولوی نماد خواب گرفته تا خرس گنده ای که از هیکل خودش هم بزرگ تر است. وقتی که خوابش گرفت، گذاشتیمش توی تختش و بعدش بهش زل زدیم. احساس پدر و مادر بودن بهمون دست داد. بهتمان زده بود و از خود می پرسیدیم که چه طوری ما یک آدم دیگر را به وجود آورده ایم و الآن آنقدر بزرگ شده و جان گرفته که برای خودش صاحب اتاق و وسایل شخصی شده. احساس کردیم که خیلی بزرگ شده و دنیای نوزادی را بدرود گفته و الآن یک کودک به حساب می آید.

2010-11-11T15:49:00.000+01:00

من محکوم به بر دوش کشیدن کشیدن غمی ابدی هستم که چرا من نمی توانم پدرم را پذیرا باشم. هرگز میان ما مهر پدر و فرزندی برقرار نبوده و برای همین هرگز او پذیرای من نبوده و من نیز نیستم. از این واقعیت تلخ هر دو باخبریم ولی کاری نمی توانیم بکنیم تنها غم آن را بر دوش می کشیم و با خود می گوییم کاش چنین نبود.

2010-10-29T19:59:00.003+02:00

امروز مامان های جدید با هم دیدار کردند. چندین نفر از کسانی که ما با هم کلاس آموزش زایمان و بچه داری را گذرانده بودیم امروز با هم در خانه یکیشان دیدار کردیم و بچه هایمان را هم بردیم و با هم در مورد بچه داری و روش های تربیت کودکان کلی تجربه رد و بدل کردیم. روشن اوایل خوب بود ولی بعد آنقدر جیغ و داد کرد که هم من و هم خودش را خسته کرد. امروز فهمیدم که اصلن از جمع شلوغ خوشش نمی آید، امیدوارم به من نرفته باشد. خیلی تلاش می کنم که این طور نباشم ولی ذاتاً آدمی هستم که از شلوغی خیلی خوشم نمی آید. روشن باید کم کم به شلوغی عادت کند. اوایل آذر ماه به مملکت گل و بلبل می رویم که او هرگز جای خلوتی پیدا نخواهد کرد.

2010-10-25T16:44:00.002+02:00

تازه فهمیدم چقدر محل کارم رو دوست دارم. دلم براش تنگ شده بود. هفته ای یه بار هم که میام اینجا بازم خوبه. من اصلن زن خونه دار نمی شم. اگه بیرون کار نکنم روحیه ام خراب می شه اونوقت مثل سگ پاچه می گیرم!

2010-10-19T13:31:00.003+02:00

روشن کم کم استفاده از دست هاش رو یاد می گیره. انسان از معدود حیووناییه که بلده از دستهاش استفاده کنه، بنابراین این
مرحله از زندگی خیلی مهمه. هیجان زده ام که زودتر بتونه مستقل و بدون کمک ما این کار رو بکنه، اشیا رو بگیره و توی دهنش بذاره. الآن میتونه به بدنش بیشتر حرکت بده. دیگه وقتی به پهلو می خوابونمش اونجوری نمی مونه، قل می خوره و تاق باز می شه. زیر نظر گرفتن این دگرگونی ها برام خیلی جالبه. روند تکامل و انسان شدن رو می شه دید.

2010-10-19T12:23:00.003+02:00

زایمان سختی بود برای تولد دوباره ی عشق، بهای سنگینی پرداخت و عشق دوباره زاده شد.........

2010-10-11T18:35:00.002+02:00

مهرماه ماه تیبی من است. تیبی در آغاز این ماه به دنیا اومد و من همیشه زادروزش رو فراموش می کنم بهش شادباش بگم، تیبیی که خواهر من است و از ته دلم می خواهم که به زودی نزدیک من زندگی کند. تیبی جان من امیدوارم سال های سال زنده و شاد و تندرست باشی.

زندگی کردن برای مردم

2010-10-11T10:05:00.002+02:00

گاهی اوقات که نه بیشتر مواقع جان خود را فدای مردم می کنیم، تا جایی که در توان داریم به آنها خدمت می کنیم تا از ما راضی باشند، چون با آنها رودربایستی داریم. خجالت می کشیم بهشان نه بگوییم. بعد وقتی نگاه می کنیم می بینیم خانواده خودمان به ما بیشتر نیاز دارند، حاضریم خانواده خودمان را در تنگنا قرار دهیم و برنجانیم ولی به دیگران نه نگوییم. هر چه داریم اعم از وقت و انرژی را برای دیگران مصرف می کنیم به خانواده خودمان که می رسد کفگیر به ته دیگ می خورد. دلمان خوش است که مردم به ما می گویند به به چه آدم خوبی، افتخار هم می کنیم، البته خیلی ها هم می گویند چه آدم شفتی بگذار استفاده مان را ازش ببریم. با این کار توقع دیگران را هم بالا می بریم، کم کم دیگر نمی گویند چه آدم خوبی و دستش درد نکند، می گویند وظیفه اش بود چرا اونجوری نکرد چرا کم گذاشت اه اه چه آدم خسیسی، و اگر یک بار هم ترک وظیفه کنی خدا تو را گرفته مجبوری هم زحمت بکشی هم حرف بشنوی و البته نارضایتی خانواده خودت را هر چه بیشتر و بیشتر کنی و زمینه ی شکل گیری یک اختلاف و شکاف بزرگ را فراهم کنی. انتخاب با خودت است.....

2010-10-09T10:41:00.002+02:00

روشن این هفته 3 ماهه می شه. هنوز ناآرومه ولی از قبل خیلی بهتره. دستاشو بیشتر باز نگه می داره و من فکر می کنم این اولین نشانه ی استفاده از دستاشه. گاهی اوقات مشت گره کرده اش رو به سمت چیزی می بره ولی هنوز نمی تونه کامل با دستاش ارتباط برقرار کنه. بیشتر از پیش می خنده و گاهی وقت ها من و سهیل فکر می کنیم می خواد از خوشی قهقهه بزنه ولی هنوز این اتفاق نیفتاده.
کم کم می خوام برگردم به مود آکادمیک. یه لیستی از کارایی که باید بکنم تهیه کردم به عنوان اولین گام. ببینم چی می شه.

بیماری خطرناک بیشتر مردان

2010-10-08T15:33:00.003+02:00

بیشتر مردها دچار یک بیماری خطرناک هستند و آن اینکه جورابهاشون رو هر جا که دلشون بخاد پرت می کنند و هر دفعه یه دونه تمیزشو برمی دارن می پوشن بدون اینکه از سرنوشت قبلیه خبردار بشن.
وظیفه زنان ریشه کن کردن این بیماری خطرناکه تا به بقیه ی اعضای خونواده هرچند که خیلی کوچولو هم باشن سرایت نکنه، این کار یکی از کارهای بسیار بسیار سخته که احتمال پیروزیش خیلی کمه ولی نباید ناامید شد.

2010-09-27T09:00:00.005+02:00

مامان همین الآن رفت. انگار یه چیزی تو دلم کنده شد. می دونستم که بالاخره باید بره و هر کسی باید باشه سر خونه زندگیش. ولی چه خونه زندگیی مگه اون داره. دوباره همون آش و همون کاسه. دوباره باید زندگی رو با یک آدمی که تعادل روانی نداره ادامه بده تا کی معلوم نیست. دلش نمی خواست بره. اینو چندین بار به زبون آورد. نمی خواست بره چون خونه زندگی نداره که برگرده سرش. تمام زندگیش پر از دلهره و عذابه. همش نگرانی همش غم و اندوه. مامان معمولن نمی خنده، به زور لبخند می زنه. مامان یک حرف رو بیش از 10 بار تکرار می کنه. گاهی اوقات فکر می کنم تمام حرفاش شاید تو دو ساعت گفته می شه و بقیه ی چیزایی که می گه تکرار دو باره و ده باره ی چیزاییه که شاید همین 1 ساعت پیش گفته. این عذاب آورترین حالته. از 10 جمله ای که می گه 9 تاش منفیه و ناامیدانه است. برای من که همیشه پر از انرژی و امید هستم و روحیه ی جنگجو دارم تحملش خیلی سخته. احساس می کنم شدیدن دچار افسردگی شدم. اون یه ماهی که سهیل نبود و ما فقط با هم بودیم خیلی روحیه ام خراب شد. افسردگی مامان به خوبی به من منتقل شد. باید خیلی رو خودم کار کنم تا برگردم به حالت اول. فرصت نبود زیاد مامان از زندگی گذشته اش برام بگه ولی همون چند خاطره ی کوتاه واقعن تکان دهنده بود و من را شوکه کرد. زنی که تمام وجودش عشق ورزیدن به آدمای دور و برشه چرا باید ایجور به سرش بیاد. چرا باید شاهد آب شدنش باشیم. شاهد تحلیل رفتنش زیر دست یه آدم روانی باشیم. مامان از بس تو سری خورده نسبت به بچه هاش هم احساس زیر دست بودن می کنه. فکر می کنه باید همیشه به دیگران خدمت کنه و این حالت رو من اصلن دوست ندارم و بابتش عذاب می کشم. من دلم می خواست مدتی که مامان اینجا بود خیلی تغییر می کرد. کمی اعتماد به نفس پیدا می کرد. خودش می شد و می تونست حرف بزنه. ولی نشد. من شکست خوردم. من که نمی تونم آدما رو تغییر بدم. اخلاق مامان در طول 40 سال زندگی با اون یه نفر آدم شکل گرفته. راستی واقعن 40 سال. چقدر زیاد و چقدر وحشتناک. 40 سال استثمار بشی. حرف نزنی. تمام دلخوشی هات رو ازت بگیرند. فقط درد بکشی. هر روز ناامیدی، اضطراب و عذاب. تمام اینا هستش که این نوع شخصیت رو شکل می ده. کاری از دست من بر می آد؟ نمی دونم. وقتی شخصیتت این طوری شکل بگیره دیگه حتی نمی تونی به خودت هم کمک کنی. منفعل می شی. قدم از قدم نمی تونی برداری.
دلم خیلی گرفته. خیلی. از خودم بدم می آد. هممون بهش ظلم می کنیم. تمام مدت این سه ماه تا لحظه ی آخر فقط کار کرده فقط برای جبران خرج سفرش به اینجا و چهار تیکه سوغاتی بی ارزش که براش گرفتم. از این حالت من در عذاب مدام خواهم بود. برای همین تا صبح قیامت هم اگر اون یه نفر آدم رو آزار بدم بازم کمه. دیگه هر چی احساس بین من و اون یه نفر آدم بود از بین رفته و من با خیال راحت می تونم در مورد آینده تصمیم بگیرم. نمی دونم آینده چی می شه..........

اون یه نفر آدم

2010-09-12T22:11:00.003+02:00

اون یه نفر آدم امروز مرا کاملن به هم ریخت. هر وقت احساس ضایع شدن حقی از خودم رو می کنم از لحاظ روحی به شدت آسیب می بینم. امروز هم همین طور شد. گره مالی دارد بالا می گیرد و همان طور که پیش بینی می کردم قضیه در حال بالا گرفتن است. بدون گرفتن نتیجه ای باید همچنان منتظر بمانم تا وجدان اون یه نفر آدم بیدار شود و من به حق خودم برسم. سخته برام چون احساس مسوولیت من با اومدن روشن چند برابر شده. ولی اون یه نفر آدم نمی خواد اینو بفهمه و فقط و فقط به نفع خودش فکر می کنه. همیشه این شعر سعدی توی گوشمه: گفت چشم تنگ دنیادوست را یا قناعت پر کند یا خاک گور. قناعت که محال است ولی خاک گور برایش منطقی تر به نظر می رسد. مدتی است دنبال بهانه هستم. بهانه ای برای انکارش و بریدن ازش. دارد کم کم جور می شود. با آمدن مامان به اینجا جو متشنج تر شد. ضربه هایی که از او خورده را بیشتر لمس می کنم. مامان برای من سمبل اضطراب شده. به ندرت لبخند به لب دارد و من از وقتی که سهیل به ایران رفته خیلی کم خندیده ام. هر روز حرف های تکراری، هر روز اضطرابی تازه. آدمی که ناراحت است و افسردگی دارد مدام دنبال بهانه ای برای ناراحت شدن است. گاهی اوقات احساس می کنم که این طور هستم ولی مامان همیشه این طور است. یاد روزهایی می افتم که احساس می کردم خوشبخت تر از من کسی نیست ولی الآن فکر می کنم من خیلی هم خوشبخت نیستم. خوشبختی که فقط در درس و شوهر خلاصه نمی شود، خانواده ای که آدم از آن بر می خیزد هم مهم است، نصف خوشبختی آدم است و من بنابراین خوشبختی ام نصف است. خوشحالم که می توانم الآن با وجدان آسوده دوراون یه نفر آدم رو خط بکشم و خودم، سهیل و روشن را از یک منبع ناآرامی و ننگ زندگی پاک کنم. نمی خواهم روشن را با داستان های تمام ناشدنی اش مضطرب کنم. می خواهم فراموشش کنم، به همین راحتی. وقتی هر چه زندگی ام را مرور می کنم خاطره ی خوبی از او ندارم، چرا نباید حذفش کنم. من او را از زندگی خودم پاک می کنم. بدون شک پروسه ی طولانی خواهد بود ولی نتیجه اش بسیار مفید است. با برگشتن مامان زندگی جدیدی را آغاز خواهم کرد. دلم برایش می سوزد. دلم نمی خواهد به خانه اش برگردد ولی کاری از من ساخته نیست. با نزدیک شدن موعد بازگشتش اضطرابش بیشتر می شود. این را در نگاهش می بینم. آدم ساده ایست. خیلی سریع اضطراب را به من انتقال می دهد.
خسته ام خیلی زیاد. از یک طرف کم خوابی های ناشی از داشتن یک نوزاد ناآرام و از طرف دیگر اضطراب های وارده از وضعیت نابسامان مامان که جلوی چشممان آب شدنش را می بینیم. جندی پیش لکه ی کبودی زیر چشمش دیدم. بی اختیار پرسیدم این چیه؟ گفت درد نمی کنه، علامت یه مریضیه و دیگر ادامه نداد. منظورش را فهمیدم. نمی خواهم در موردش فکر کنم اگر راست باشد من بیشتر این خدای لعنتی را انکار خواهم کرد که عین بی عدالتی است.

2010-09-11T23:24:00.003+02:00

ده سال از زمانی که من و سهیل رسمن به هم قول دادیم که با هم زندگی کنیم می گذرد. این نخستین باری است که در سالروز ازدواجمان با هم نیستیم. امسال اما روشن هست. نماد عشق من و سهیل. برای برگشتن سهیل روزشماری می کنم. روزهای سختی را می گذرانم. قضیه گره مالی زندگی من و سهیل مدتی است که نگرانی زیادی برایم درست کرده اما فردا خیلی چیزها معلوم می شود.

2010-09-07T21:50:00.002+02:00

اولین تار موی سپید سرم را هفته ی نخست کارم در مدرسه توی سرم پیدا کردم و اولین چروک صورتم را ماه پیش یعنی اولین ماهی که روشن به دنیا آمد دور دهانم دیدم.

2010-09-02T23:09:00.001+02:00

پشمالو کوچولوی من یا به عبارتی موفقیت روشن و یا خلاصه تر روشن فقط داره کم کم خودش رو با دنیای جدید تطبیق می ده و آروم و قرار پیدا می کنه. نسبت به روزهای گذشته آرامش بیشتری داره و البته که من هم آرامش بیشتری دارم. خیلی امیدوارم که کم کم بتونم به کارم برگردم. نمی خوام خونه نشین بشم.

2010-08-24T12:34:00.003+02:00

یکی از رویاهای ثابت من این است که دانش آموز هستم و برنامه ی امتحانی گرفتم و نگران امتحان تعلیمات اجتماعی هستم چون در طول سال اصلن سر کلاسش حاضر نشدم و دو روز دیگر هم امتحان باید بدهم. هیچی هم بلد نیستم و خیلی هم سخت است.
من شاید خواب با این مضمون را ده ها بار دیده ام. اوایل فکر می کردم چون نگران پایان نامه هستم این خواب را می بینم ولی پریشب دوباره این خواب پر اضطراب احمقانه را دیده ام.
در واقع روزهای پر اضطرابی را می گذرانم. از یک طرف سهیل رفته ایران و 23 روز دیگر بر می گردد. مجبور است در هوای جهنمی ایران کار کند و هیچ جایی برای آرامش داشتن ندارد و از طرف دیگر از وقتی مامان آمده هول و اضطراب و اعصاب خوردی از دست بابا را آورده. روزی نیست که حرف از بابا نباشد و از کارهای عجیب غریبش حرف نزنیم و حرص نخوریم. باها به مامان گفته ام بس کن دیگر من از حرص و ناراحتی دچار تپش قلب شده ام، ولی فقط همان لحظه است، دوباره شروع می کند و دوباره اضطراب هم به خودش وارد می کند هم به من. بابا که بی خیال مشغول کارها و سلوک مزخرفش است و ککش هم نمی گزد. بعضی وقت ها حالم ازش بهم می خورد. از این مرد مزخرف تر فقط خودش است!

2010-08-22T21:02:00.003+02:00

تمام ذهن مرا پسر کوچولویمان پر کرده. خیلی خوشحالم از اینکه قبل از آمدنش درسم رو تموم کردم چون الآن به جز او توی ذهن من هیچی نیست. احساس خنگ بودن می کنم. الآن خیلی بهترم. اوایل چیزای ساده رو هم نمی فهمیدم. نگران شده بودم. دارم کم کم بهتر می شم. خوشحالم از اینکه دارمش.

2010-08-20T13:22:00.003+02:00

بچه داری کاری بس دشوارتر از نوشتن دکتراست!

ادامه ماجرا

2010-08-06T13:15:00.005+02:00

ساعت 9 صبح بود که بیدار شدم. کارآموز مامایی جوانی آمد و از من پرسید که آیا می خواهم به دستشویی بروم یا نه و پس از تایید من صندلی چرخداری آورد و مرا به دستشویی برد. با زحمت و همراه با خونریزی دوباره به تختم برگشتم. حتی آنقدر انرژی نداشتم که صبحانه ام را بخورم. به زحمت لقمه ای برداشتم. حوالی ساعت 10 سهیل آمد و بعد پرستاری که از ما پرسید آیا دوست داریم پسرمان را ببینیم و من با شادی از جایم پریدم و گفتم بله. سهیل مرا با صندلی چرخدار به بخش کودکان منتقل کرد. لحظه ی عجیبی بود. اشک در چشمانم پر شده بود. پسر من و سهیل توی یک تخت کوچک خوابیده بود با یک کلاه پشمی خنده دار به شکم دراز کشیده بود و کلی پتو رویش بود. چندین دستگاه وضعیتش را کنترل می کردند. پرستار کودکان گفت که حالش کاملن خوب و وضعیتش کاملن طبیعی است. من و سهیل همدیگر را در آغوش گرفته بودیم و به پسرمان نگاه می کردیم. دلمان می خواست فقط آنجا بمانیم. یک ساعتی ماندیم. من خیلی خسته بودم. بعد از ظهر مامان هم آمد و حدود ساعت 5 پسرمان از بخش کودکان منتقل شد به اتاق منو پرستاری مدام مواظبش بود. به من یاد داد که چطور شیرش بدهم، عوضش کنم و چطور در آغوشش بگیرم. لحظه ی اولی که در آغوشش گرفتم از شدت هیجان نفسم تند تند شده بود و می لرزیدم. وقتی پستانم را برای نخستین بار به دهان گرفت انگار تمام دنیا را به من داده بودند. از شدت هیجان نمی دانستم چکار باید بکنم. پرستار فکر کرد حالم بد شده. دلم می خواست مدام او را در آغوش بگیرم. سهیل هیجان زده بالا و پایین می پرید و چپ و راست عکس می گرفت. ساعت حدود 10 شب من و پسرمان پشمالوی کوچولو ماندیم و یک خانم باردار روی تخت روبرویی که مدام گریه می کرد چون از قرار فرزندش 2 ماه زودتر بایستی به دنیا می آمد. هنوز شیر دادن را به خوبی یاد نگرفته بودم و تمام مدت پشمالو کوچولو گریه می کرد. از طرفی شیرم هم کم بود و سیرش نمی کرد. طاقت دیدن گریه ی پسر کوچکمان که ضعیف تر از معمول بود را نداشتم. خودم هم خیلی خسته بودم. چندین بار زنگ زدم که ماماها و پرستارها کمکم کنند. در نهایت چون خیلی گریه می کرد مامای مسوول من پشمالو کوچولو را برد تا من بتوانم کمی بخوابم. خانم باردار هم اتاقی من هم گفت که دیگر طاقت ندارد و بهتر است او را از این اتاق منتقل کنند. اعصابش خراب شده بود از این همه سر و صدا. از من عذر خواهی کرد که نمی تواند طاقت بیاورد. پرستارها هم او را به جای دیگری بردند. نیمه شب زن دیگری را آوردند که چند ساعتی از زایمانش گذشته بود. بچه ی تپل 4 کیلویی به دنیا آورده بود و چون بچه ی دومش بود در شیر دادن و مواظبت کردن خیلی کارکشته بود. حدود ساعت 4 صبح ماما پشمالو کوچولو را آورد. من که مدام هول بودم و خواب آرامی نداشتم با اولین نقش از جا پریدم و او را از ماما گرفتم. به من کمک کرد تا شیرش بدهم. بعد از شیرخوردن کنار خودم خواباندمش. چند ساعتی خوابیدم تا سهیل و مامان آمدند. سهیل هیجان زده پشمالو کوچولو را در آغوش گرفت و من از او و مامان عکس می گرفتم. سهیل مدام اصرار می کرد که برویم خانه اما مجبور بودیم یک شب دیگر هم بمانیم. مطابق قوانین کلینیک 2 شب باید بعد از زایمان در بیمارستان ماند. با اینکه خسته بودم ولی خیلی خوشحال و امیدوار بودم و توانستم تمام طول شب بعد را به تنهایی و بدون کمک دیگران از پشمالو کوچولو مراقبت کنم، به او شیر بدهم و عوضش کنم. روز آدینه 16 جولای پسرمان اولین پی پی زندگیش را کرد. من خیره به پروسه ی پی پی کردنش نگاه می کردم. پی پی سیاه رنگ مایل به سبزی بود. از موادی که توی شکمم خورده بود تشکیل شده بود. خنده دار است ولی از پی پی کردنش هم لذت بردم. شنبه روز رفتن به خانه بالاخره فرا رسید. صبح حوالی ساعت 10 سهیل آمد و حدود ساعت 11 پزشک کودکان ما و سه مادر دیگر به همراه کودکانمان را جمع کرد و برای ما توضیح داد که چگونه از فرزندمان مراقبت کنیم و اینکه چه آزمایش هایی باید برایش انجام دهیم. بعد یکی یکی کودکانمان را جدا جدا معاینه کرد و سلامتی کامل پشمالو کوچولو تایید شد. من و سهیل با خوشحالی و عجله به اتاق برگشتیم، لباس های قشنگی که برای پسرمان آورده بودیم زا تنش کردیم و با پرستارهای مهربان بخش خداحافظی کردیم و آخرین عکس کلینیک را کنار در خروجی گرفتیم و به خانه رفتیم. ورود پشمالو کوچولو به خانه را با گرفتن نخستین عکس یادگاری در اتاق خودش جشن گرفتیم.
الآن که این ها را می نویسم، یک هفته از تولد پسرمان موفقیت روشن می گذرد. کنار من خوابیده و آرام است. لحظه لحظه نگاهش می کنم و دلم پر از شادی می شود. خوشبختانه تا الآن توانسته ام از شیر خودم سیرش کنم. پسر کوچولوی ما که هنگام تولد 2800 گرم بودو به هنگام ترک بیارستان 100 گرم هم کم کرده بود، حالا دوباره وزن زیاد کرده و در حال تپل شدن است. پسر نسبتن آرامی است تا ببینیم بعدن چطور می شود.

آغاز ماجراجویی

2010-07-28T12:21:00.007+02:00

حوالی ساعت 3 در کلینیک بودیم. به توصیه پزشک باید هر چه زودتر پسرم را به دنیا می آوردم چون نمی توانست به رشد نرمال دست پیدا کند و مواد غذایی کافی برایش فراهم نمی شد. بعد از معاینات اولیه و توضیحات پزشکان راجع به روند زایمان و آماده سازی و نوار قلب گرفتن از کودک و ... وارد اتاقم در بخش شدم. اتاق 117 چهار تخته که از ایتدا تا انتهای اقامتم به جز چند ساعتی فقط دو تخت آن اشغال شده بود به وسیله ی من و یک زن از بلاد کفر محل اقامتم و بعد از او یک زن روسی پر سر و صدا. بلافاصله پس از ورود توسط یک پرستار خوشامد گفته شده و از قسمت های مورد نیاز بخش شامل بالکن، محل چای خوردن و باغ کلینیک و ... با خبر شدم و به دنبال آن جام شوکران حدود یک لیتری به نام کوکتیل که اندکی بد مزه بود را دریافت کردم. این جام شامل مخلوط آب میوه و داروی تولید درد زایمان بود. با خوشحالی جام را در حضور سهیل و مامان سر کشیدم. کمی توی باغ کلینیک نشستیم و خندیدیم و عکس گرفتیم. سهیل سراغ یک سری کارهایش رفت و من و مامان ماندیم به درد دل کردن و من دست به زیر شکم گرفتن که اولین دردها مشغول آغازیدن بودند. حوالی ساعت 7 مطمئن شدم که دردها شروع شده اند. کمی باور کردنش سخت بود. هرگز فکر نمی کردم به این سرعت شروع شوند. پیش خودم حساب کرده بودم که امروز که چهارشنبه است باید همین طور دارو بگیرم تا شاید آخر هفته شنبه یکشنبه اثر کند. یاد پارسال بودم ولی این کجا و آن کجا. وقتی سهیل حدود ساعت 9 آمد و شام آورد. من دردهایم اندکی شدت گرفته بود و نتوانستم غذا بخورم. ساعت 10 بیشتر و بیشتر شدند. از درد حالت تهوع و اسهال داشتم. نفس عمیق همراه با صدای بلند می کشیدم، راه می رفتم. توی اتاق خوشبختانه به جز من و سهیل و مامان کسی نبود. پرستارها و ماماها مدام بهم سر می زدند. حوالی ساعت 12 یک ماما من را به بخش زایمان برد. یعنی خودم با پای خودم رفتم. یک اتاق به من دادند. سه تایی وارد شدیم. توی اتاق یک وان بود و چند صندلی و یک تخت زایمان و چندین دستگاه عجیب و غریب اندازه گیری. به محض ورود رفتم توی وان که به آب آن روغن های خوشبو زده بودند. با آمدن هر دردی دست می گرفتم به دسته هایی که برای همین کار در اطراف وان تعبیه شده بود و با صدای بلند آآآآآآآآآآآ یا اووووووووو نفس را پس می دادم. یک مامای جوان موفرفری آمد و خودش را معرفی کرد و گفت که تا آخر فرایند زایمان کمک حال من خواهد بود. او و مامای مسن تا آخر زایمان بودند. ساعت 12.15 دیگر نتوانستم تحمل کنم و خودم را روی تخت زایمان انداختم و با صدای بلندتر به نفس کشیدن ادامه دادم. حالت تهوع من همین طور ادامه داشت تا وقتی که هر چه توی معده ام بود از درد شدید بیرون ریخت و تمام لباس و تخت را آلوده کرد. مامای جوان با خوشرویی مرا نوازش کرد و تمیزم کرد. او تمام مدت به من دلداری می داد و می گفت که چیز مهمی نبوده و نباید نگران باشم. معده ام که سبک شد دردها وحشتناک تر شدند. فاصله ی دردها به 30 ثانیه رسید و بدون استثنا با فریاد من توأم بود. هر چه سعی می کردم کمتر داد بزنم و متین باشم نمی شد. مامای مسن گفت که با هر درد کودکم خودش را جمع می کند و دچار استرس می شود. باید به زودی حتمن به دنیا بیاید.با هر دردی احساس فشار در رحمم می کردم. فکر می کردم که با این درد دیگر کیسه آب پاره می شود و این نشانه ی خوبی است، اما نمی شد. تا سر انجام مامای مسن با یک وسیله ی پلاستیکی میله مانند در حین یکی از دردها کیسه آب را پاره کرد. خیس که شدم همراه با درد، احساس خوبی داشتم که به آخرین فاز نزدیک می شوم. در یک آن اتاق پر از پرستار و دکتر شد.
مرد پزشک جوانی به من گفت که با هر درد باید سرم را روی سینه ام فشار بدهم و زور بزنم. او هم بالای شکم مرا فشار می داد و بچه را به سمت پایین هل می داد. ماماها هم از پایین تلاش می کردند. در عمرم به این بلندی جیغ نکشیده بودم. در واقع اینقدر درد نکشیده بودم که جیغ بکشم. تمام تلاشم را می کردم که بیشتر زور بزنم ولی نمی شد. دلم می خواست التماس کنم تا یک دارویی به من بدهند که درد را کمتر احساس کنم ولی می دانستم که نمی توانم. می دانستم که هیچ چیز و هیچ کس نمی تواند درد مرا تسکین دهد تا زمانی که بچه به دنیا نیاید. برای همین عزمم را جزم کردم که بیشتر زور بزنم ولی فرایند زایمان سخت تر از آن بود که فکرش را می کردم. در یک آن پزشک زن جوانی که سرپرست پزشکان بود آمد و دستگاه مکنده را آورد. آنوقت فهمیدم که زایمان سختی دارم . بریده شدن پوستم را حس کردم که برای تسهیل زایمان معمولن انجام می شود و بعد دستگاه مکنده سر پسر مرا مکید و بیرون کشید. درد آنقدر شدید بود که من درد بریده شدن پوست و بیرون آمدن محتویات رحم را به درستی درک نکردم. در یک آن سر سیاه و پشمالوی پسرم با بازوهای خونینش را روی شکمم دیدم. از شادی فریاد کشیدم که پسرم آمد. دست هایم را دور بازوهای لاغرش گرفتم و سرش را نوازش کردم. سرم را که بلند کردم سهیل بود که با چشمان اشک آلود به من نگاه می کرد و می گفت آره پسرمون بالاخره اومد. پاید 5 ثانیه بعد بند ناف را بریدند و بچه را روی میزی که مخصوص معاینه بچه بود گذاشتند. همه در تعجب بودیم که چرا گریه نمی کند. پزشکان سراسیمه مشغول رسیدن به بچه بودند. شاید 10 ثانیه بعد صدای گریه اش بلند شد و همه نفس راحتی کشیدیم. سهیل با شنیدن گریه ی پسرمان از اتاق بیرون رفت تا چند لحظه ای با خودش تنها باشدو مرا تمیز کردند و لباس پوشاندند. در تمام طول زایمان احساس خفگی کرده بودم و لباس هایم را در آورده بودم. پزشک کودکان پسرمان را روی تخت متحرک کوچکی گذاشت و به من و سهیل گفت که بچه مان سالم است و تنها مشکلی که دارد این است که اندکی به سختی نفس می کشد و آن هم با چند ساعتی بودن در یک اتاق تحت نظر خوب خواهد شد برای همین من نمی توانم الآن پسرمان را در آغوش بگیرم و باید چند ساعتی صبر کنم ولی سهیل می تواند.
سهیل از جا پرید و با آنها رفت. من ماندم و مامان و دکتری که مشغول بازسازی جراحات بعد از زایمان بود و مامای مسن که به او کمک می کرد و مامای جوان که مشغول تمیز و مرتب کردن اتاق شده بود. آقای دکتر مرحله به مرحله کارش را برایم توضیح می داد که مبادا مرا دچار شوک کند و آرامش مرا به هم بزند. اندکی بعد خانم سرپزشک آمد و احوالم را پرسید و تبریک گفت. بخیه زدن و پانسمان کردن یک ساعتی طول کشید. بعد همه رفتند و من ماندم و مامان و سهیل. مامای جوان به آنها گفت که چون خسته هستند بروند و چند ساعت بعد بیایند، او مواظب من است. مامان دلش می خواست بماند ولی من به آنها گفتم بروند. هر دو خسته بودند و روحیه را باخته بودند. به اصرار من آنها رفتند. مامای جوان اتاق را کم نور کرد تا من بخوابم. تاریک روشن هوا بود که آمد و از من خواست که به دستشویی بروم. سرم مرا به دست گرفت و مرا با پای خودم به دستشویی که در 5 قدمی تختم بود برد. روی توالت نشستم ولی از دستشویی خبری نبود. به من کمک کرد تا بلند شوم. احساس دوران شدیدی می کردم و آنقدر خسته و خالی از انرژی که داشتم پس می افتادم. مامای جوان مدام مرا صدا می زد که از هوش نروم. ترسیده بود. زنگ بالای سرش را زد. یک مامای دیگر آمد و من هیچ نفهمیدم. وقتی به هوش آمدم او به کمک مامای مسن مرا روی تخت جابجا می کردند. آنها مدام به من می گفتند که کارم را خوب انجام داده ام و خیلی قوی هستم. تخت عادی بیمارستان را برایم آماده کردند. مرا روی آن خواباندند و وسایلم را کنارم گذاشتند و مرا به بخش منتقل کردند. مامای مسن با من خداحافظی کرد و مامای جوان مرا در اتاقم اتاق 117 جابجا کرد. دستان مرا در دستش گرفت و گفت: تبریک می گویم. تو کارت را خیلی خوب انجام دادی و قوی هستی. زایمان خیلی سختی را پشت سر گذاشتی، موقعیتت جوری بود که وقت نداشتیم با داروهای دیگر زایمانت را تسهیل کنیم و تو مجبور بودی همه چیز را خودت تحمل کنی و اینهمه درد بکشی ولی از عهده اش به خوبی بر آمدی. ارزشش را داشت چون الآن یک پسر کوچولوی سالم و خوشگل داری. امیدوارم موفق باشی.
من هم از او خیلی سپاسگذاری کردم و گفتم که برایم خیلی زحمت کشیده و او و همکارانش خیلی خوب از من مراقبت کردند و واقعن از این که اینجا و در این کلینیک زایمان کرده ام خوشحالم. هوا تاریک و روشن بود که مرا خواب عمیقی ربود.

من بازم وقت ندارم

2010-07-27T18:07:00.004+02:00

پارسال همین موقع ها بود، یعنی نه دو هفته ای می شد به این موقع ها که من همین جا بودم. وقت برای نوشتن زیاد داشتم و همین طور برای فکر کردن. درد می کشیدم و آینده را نامعلوم می دانستم. الآن که اینجا هستم پسرم توی تختش کنار تخت من دست و پا می زند و بازی می کند و گاهی به من خیره نگاه می کند. فکر کنم دارد کلافه می شود. شیر می خواهد و همه اش گرسنه است. پسر کوچولوی من نیاز به انرژی بیشتری دارد تا تپل شود. من شاد و شنگول از داشتنش و سهیل مثل پروانه به دورش. مامان هم اینجاست. شادی را توی صورتش می بینم، از اینکه با ماست و کمک می کند.
چشم های بادامی پسرم از همین حالا برای من همه چیز است. حرکاتش عجیب است برای من از داشتنش خوشحالم. احساس عجیبی است. در حالی که هیچ دردی بدتر از درد زایمان نیست، این درد فورن با یک نگاه انداختن به این فسقلی فراموش می شود.

بهش خیره می شوم. مثل یک فرشته معصوم خوابیده، چقدر دوستش دارم. با هیچی قابل مقایسه نیست. همه چیز را برای او می خواهم. می خواهم فقط کنارش باشم.

از نگاه کردن بهش سیر نمی شوم. مخصوصن وقتی خواب است. همه اش دلم می خواهد به موهای سیاهش دست بکشم. دست های کوچولویش را در دستم بگیرم و انگشت به کف پای نرمش بکشم که هنوز با زمین تماس پیدا نکرده و به قول سهیل مثل ژله می ماند. فرزند داشتن واقعن یکی از لذت های زندگی است. وقتی آدم یک گیاه می کارد از همان روز نخست که تخم را در خاک می گذارد تا زمانی که گیاه می رسد و بر می دهد، هر مرحله اش با لذت همراه است حال چه برسد به پروراندن یک انسان در درون خود، یکی مثل خودت. هر روز شاهد تغییر کردنش هستی. برای همین است که درد زایمان را فورن از یاد می بری. درد زایمان در مقایسه با این همه لذت چیزی نیست. واقعن من زن بودن خودم را با پروراندن پسرم جشن می گیرم و خوشحالم از این که یک زن هستم. من شاهد بزرگترین تغییرات بوده ام. الآن می فهمم که محدود شدن آزادی با آمدن این انسان اصلن اهمیتی ندارد البته به شرطی که کاملن از لحاظ روحی بخواهیش و منتظرش باشی.

من یک مادر هستم

2010-07-27T12:09:00.002+02:00

نزدیک به دو هفته پیش من مادر شدم. پسرم به سختی به دنیا آمد و بخشی از نگرانی های مرا پایان داد.
به دنیا آوردن فرزند به قول مردم این بلاد کفر یک ماجراجویی تمام عیار است و من خوشحالم از اینکه این ماجرا را تجربه کردم. بیشتر از این خوشحالم که توانستم همه را ثبت کنم و برای همیشه به خاطر بسپارم. خسته ام ولی در عین حال شاید یکی از شادترین آدم های دنیا.

2010-07-27T12:01:00.003+02:00

من روز 8 جولای دکتر شدم. امتحان سختی بود و من آن طور که دلم می خواست از عهده اش بر نیامدم. مغزم درست کار نمی کرد از شدت اضطراب برای فرزندم و اینکه آیا سالم است یا نه و کی به دنیا می آید. اما هر چه بود گذشت و من توانستم پیش از به دنیا آمدن پسرمان درست یک هفته پیش از آن فارغ التحصیل شوم. الآن فقط یک چیز در ذهن من است: پسرمان.

2010-06-21T13:19:00.002+02:00

بالاخره کارم رو تحویل دادم. فکر می کردم خیلی شادتر بشم ولی نه. شاد بودم ولی نه خیلی وحشتناک. شاید اینقدر خسته بودم که نای شادی نداشتم. پر از استرس و نگرانی ساعت 12 ظهر جمعه من پایان نامه رو تحویل دادم. حالا هم ازش بدم می آد. دلم نمی خواد نگاش کنم. سهیل هم اینجوری بود. از پایان نامه اش بدش می اومد. واکنش استاد راهنما برام مهمه. ببینم چی می گه.

2010-06-09T10:05:00.003+02:00

همزمان با نوشتن این مطلب، در حال حاضر یک عدد تظاهرات در این مملکت کفر در حال برگذاری است. صدای سوت و شعار دادنشان به گوش می رسد. از دو هفته پیش پوسترهای اطلاع رسانی پخش شد و همه برای شرکت در آن دعوت شدند. موضوع تظاهرات: چرا سطح آموزشی در مدارس پایین است!!!؟؟؟؟ به نظرم هیچ موضوعی دیگه برای اعتراض ندارن. گاهی وقتی برای تبت یا ایران یا افغانستان هم تظاهرات می کنن. تعجبم از اینه که پلیس ها خیلی هیجان زده اند، چون معمولن کاری برای انجام دادن ندارن. الآن خوشحالن که می تونن بیسیم بگیرن دستشون و یه گوشه وایستند، همین، تنها کاری که می کنن همینه. نمی دونم چرا مردم رو نمی گیرن بندازن زندان؟ چرا کتکشون نمی زنن؟ چرا نمی کشننشون؟ به سیستم فحش هم می دن، پس چرا به جرم توهین نمی گیرنشون؟ چرا بهشون تجاوز نمی کنن؟ پس لباس شخصی ها کجان؟ اگه می خوان ما یه کم از مملکت گل و بلبل براشون وارد کنیم.

2010-06-07T13:58:00.002+02:00

تو این هیر و ویر من فقط باید بگم شات آپ، من رو راحتم بذار. من تبریک همراه با کنایه نمی خوام. من از کنایه حالم بهم می خوره. چی می شد همه رک بودن. هر چی ضربه می خورم از حرف کنایه آمیزه. پس شات آپ، حوصله ات رو ندارم.

2010-06-04T10:56:00.002+02:00

بچه بودیم یکی از سرودای انقلابی که برای روزای 22 بهمن بود این بود:

زیر بار ستم نمی کنیم زندگی
جان فدا می کنیم در ره آزادگی

از صبح تا حالا فقط این توی مغزم زنگ می زنه.....

2010-05-27T13:20:00.000+02:00

یه دستم به پسرمه و حرکاتش رو دنبال می کنم و یه دستم به لب تاپ پایان نامه تایپ می کنم. شرایط سختیه. نمی دونم اگه پسرم نبود بازم این همه انگیزه داشتم. اگه سهیل نبود من اصلن می تونستم کارم رو شروع کنم...

2010-05-27T10:14:00.006+02:00

آن موقعی که او ماند به خاطر ما، تو به چه کاری مشغول بودی؟ تو در فکر چه بودی؟ به ما فکر کرده بودی؟ به فکر لذت خودت بودی و اهداف شیطانی مغز نیم بندت. فکر کرده بودی به سر ما قد و نیم قد و شیرخوار چه می آید؟ اگر او نبود، ما هم نبودیم. اگر او نمی ماند ما الآن از چاله به چاه غلتیده بودیم. من چرا باید اصلن تو را دوست بدارم و مشتاق دیدارت باشم. نبودم و نیستم.

2010-05-26T09:13:00.001+02:00

هر وقت ناراحت می شم از دست هر چی که باشه، یاد خاطره ای از بچگی هام می افتم. بچه که بودم یکی از کابوس های زندگی برام رفتن به نونوایی بود. همیشه شلوغ بود و سر نوبت دعوا می شد. باید چهارچشمی می پاییدی که یکی از راه نرسه که نوبتت رو بگیره. وقتی بعد از ظهری بودم خیلی خوب بود چون مجبور نبودم برم نونوایی. ولی دسته ی صبحی عذاب بود. خیلی وقتا هم مامان می رفت. اگه شهره و مهناز و شهناز یا مریم و تکتم می اومدن یک کمی دلخوشی بود ولی اونا همیشه نبودن یا از نونوایی های دیگه ای نون می خریدن. دوستای مدبالاتر من مثل شیرین و عاطفه و شیما هیچ وقت پاشون به نونوایی باز نشد. مامان هاشون هم همینطور. همیشه باباهاشون نون می خریدن یا پول می دادن زن همسایه ای که براشون کار می کرد می خرید. ولی ما نه. ما این وسط گیر کرده بودیم. بعضی چیزامون مثل مدبالاها بود بعضی چیزا هم مثل دهاتی ها. برای همین من همیشه حد وسط بودم هم با اینوری ها دوست بودم هم اونوری ها. ولی اون دو گروه اصلن با هم دوست نبودن. من و خواهرام تا وقتی که هنوز 15 سالمون نشده بود نون خریدن وظیفه مون بود. از سن بلوغ به این ور نونوایی رفتن غدغن بود. چقدر دوست داشتم زودتر بزرگ بشم تا از شرش خلاص بشم. بدتر از همه روزای جمعه بود که درست زمان پخش همون برنامه کودک آشغالی که ماها رو مات و مبهوت می کرد و تنها تفریحمون بود، توسط بابا احضار شده و پس از گرفتن سفارش چند قلم نان باید رهسپار نانوایی می شدیم. جالب اینجا بود که باید با لبی خندان هم می رفتیم، چون چهره ی غم انگیز معادل با اعتراض تلقی شده و شدیدترین برخوردها را به همراه داشت. وقتی دیگه کلاس پنجم شدم باید برای نونوایی رفتن چادر سرم می کردم. یه چادر گلدار توسی که از آبجی بزرگه به وسطیه و بعد به من ارث رسیده بود. آبجی بزرگه هنوز هم به عنوان یادگاری نگهش داشته. اون روز هیچکی از بچه ها نونوایی نمی خواست بره. من ساعت یک راه افتادم و بعد از یکی دو ساعت معطلی در صف موفق به خرید چند عدد نان بربری متکایی شدم. بعد از ظهر خلوتی بود و من همیشه از خلوتی کوچه ها احساس بدی داشتم. خبری از بلوغ و دانستنی های جنسی هم نداشتم. فقط فدم بلند شده بود. توی کوچه مرد دوچرخه سواری هی می رفت و می آمد. من اصلن نمی دونستم چرا این کار رو می کنه. یک بار ترمز زد و از من آدرسی پرسید که من خیلی متاسف شدم که نمی دونستم و نتونستم کمکش کنم و او مجبورشده که به چرخیدن ادامه بده. دوباره ترمز زد و دوباره پرسش رو تکرار کرد. من تعجب کردم نگاهی کردم و قبل از جواب دادن به من گفت " دختر یه لب به من می دی؟" گفتم چی؟ نمی دونستم لب دادن یعنی چی. گفت "بوس، بوس". من اونقدر ترسیدم که پا تند کردم. راه خونه انگار ده برابر شده بود. هر چی می رفتم نمی رسیدم. مرد هم با دوچرخه اش دور شد. در خانه را از دور دیدم. مرد آنجا بود. توی کوچه ی کنار در حیاط با پایین تنه ی لخت و بازی کردن با آلتش و خندیدن. قصد نشان دادنش به من را داشت و آزار روحی دادن من و البته تخلیه ی روحی روانی خودش. وقتی صحنه را دیدم به سرعت خودم را به در خانه رساندم و انگشتم را تا جایی که می شد روی زنگ نگه داشتم. مامان بیچاره سراسیمه دوید سمت در. خودم را توی بغلش انداختم و از ترس با شدت شروع به گریه با صدای بلند کردم. مامان می پرسید چی شده و من بریده بریده جواب می دادم. موضوع را سریع فهمید. چادرش را سرش کرد و دوید سمت کوچه تا مرد را پیدا کند ولی او دیگر دور شده بود. شب ماجرا را به بابا گفت. من فکر می کردم که دیگر از نونوایی رفتن آزاد شده ام. ولی واکنش بابا کمی عصبانیت از دست مرد بود و بعد اتفاقی نیفتاده بود که! بعد از یک هفته مرخصی از نونوایی که شیفت من با مامان عوض شد، دوباره همان آش و همان کاسه. کابوس نانوایی ادامه پیدا کرد.

ما در این بازی همه بازیچه ایم....

2010-05-19T11:29:00.002+02:00

ما در این بازی همه بازیچه ایم....
یه چیزی توی مغزم هست. مال یه برنامه کودک بود از سال های خیلی دور.... بقیه اش یادم نمی یاد. وقت فکر کردن بهش رو ندارم. ولی با اوضاع فعلی ما مردم هستیم که همیشه بازیچه ایم. همه با ما بازی می کنند. یک بازی تلخ، هم دولت مردمی مان هم دولت های غربی. این وسط ماییم که همیشه در این بازی ها می بازیم. حکم این است که ببازیم.

2010-05-11T14:39:00.002+02:00

به یاد مادران عزادار....... در سرزمین نفرین شده...

بمان مادر ...

http://www.backupflow.com/song/1941.htm

http://www.backupflow.com/song/3052.htm

از داریوش، آلبوم نفرین نامه
شاعر: نادر نادرپور آهنگ ساز: بابک افشار تنظیم: احمد پژمان

تلنگر می زند بر شيشه‌ها سرپنجه باران
نسيم سرد می خندد به غوغای خيابانها
دهان كوچه پر خون می‌شود از مشت خمپاره
فشار درد مي‌دوزد لبانش را به دندانها
زمين گرم است از باران خون امروز
زمين از اشك خون‌آلوده خورشيد سيراب است
ببين آن گوش از بُن كنده را در موج خون مادر
كه همچون لاله از لالاي نرم جوي در خواب است
بمان مادر بمان در خانه خاموش خود مادر
كه باران بلا مي‌باردت از آسمان بر سر
بمان مادر بمان در خانه خاموش خود مادر
كه باران بلا مي‌باردت از آسمان بر سر
در ماتم‌سراي خويش را بر هيچكس مگشا
كه مهماني بغير از مرگ را بر در نخواهي ديد
بمان مادر بمان در خانه خاموش خود مادر
زمين گرم است از باران بي‌پايان خون امروز
ولي دلهاي خونين جامگان در سينه‌ها سرد است
مبند امروز چشم منتظر بر حلقه اين در
كه قلب آهنين حلقه هم آكنده از درد است
بمان مادر بمان در خانه خاموش خود مادر
كه باران بلا مي‌باردت از آسمان بر سر
نگاه خيره را از سنگفرش كوچه‌ها بردار
كه اكنون برق خون مي‌تابد از آيينه خورشيد
دوچشم منتظر را تا به كي بر آستان خانه مي‌دوزي
تو ديگر سايه فرزند را بر در نخواهي ديد
نخـواهي ديد نخـواهي ديد
بمان مادر بمان در خانه خاموش خود مادر
كه باران بلا مي‌باردت از آسمان بر سر
ببين آن مغز خون‌آلوده را آن پاره دل را
كه در زير قدمها مي‌تپد بي هيچ فريادي
سكوتي تلخ در رگهاي سردش زهر مي‌ريزد
بدو با طعنه مي‌گويد كه بعد از مرگ آزادي
زمين مي‌جوشد از خون زير اين خورشيد عالم سوز
بمان مادر بمان در خانه خاموش خود امروز
زمين گرم است از باران بي‌پايان خون امروز
ولي دلهاي خونين جامگان در سينه‌ها سرد است
مبند امروز چشم منتظر بر حلقه اين در
كه قلب آهنين حلقه هم آكنده از درد است
بمان مادر بمان در خانه خاموش خود مادر
كه باران بلا مي‌باردت از آسمان بر سر
نگاه خيره را از سنگفرش كوچه‌ها بردار
كه اكنون برق خون مي‌تابد از آيينه خورشيد
دوچشم منتظر را تا به كي بر آستان خانه مي‌دوزي
تو ديگر سايه فرزند را بر در نخواهي ديد
نخـواهي ديد نخـواهي ديد
بمان مادر بمان در خانه خاموش خود مادر
كه باران بلا مي‌باردت از آسمان بر سر
بمان مادر بمان در خانه خاموش خود مادر

2010-05-10T09:33:00.005+02:00

باز هم اعدام، باز هم مرگ ....

جوجه ها گرسنه اند (اثر مانا نیستانی، منبع رادیو زمانه)

2010-05-05T11:06:00.000+02:00

دلم خیلی گرفته، یکی از دوستامون سرطان داره، سرطان خون. دوست دخترش همسن منه، اونا هم مثل ما منتظر عضو جدید خونواده ی کوچیکشون هستن. پسر اونا هم مثل پسر ما آخرای تیرماه دنیا میاد. معلوم نیست باباش تا اون موقع دووم میاره یا نه. فعلن باید همش تو بیمارستان باشه تا پنج ماه، اگه دووم بیاره. پسرش رو باید تو تخت بیمارستان ببینه. خیلی غم انگیزه. دلم برای دوست دخترش خیلی می سوزه. دوستای نازنینی هستن. سهیل می گه غصه نخور، تو این بلاد کفر امکان درمان خیلی بالاست. به خودش امیدواری می ده. ولی من نمی تونم غصه نخورم، همش به فکرشونم. برام یه شوک بود. همیشه به فکر اون دوست نازنینم هستم که پسرش رو بدون پدر داره بزرگ می کنه تو ممکلت گل و بلبل. کسی که در دوران بارداریش همراه و همسرش رو از دست داد. فاجعه ای که براش اتفاق افتاد هرگز از ذهن من بیرون نمیره و حالا این یکی. فرقشون در ناگهانی بودن و تدریجی بودن اتفاق افتادن یک فاجعه است. سهیل می گه اتفاقی باشه بهتره چون این جوری تدریجی آدم هر روز می میره.

باید همیشه امیدوار بود....

پسر شیطون من

2010-04-29T17:08:00.003+02:00

شدیدن تحت فشارم برای تمام کردن و تحویل کارم. احساس می کنم به حداقل یک سال دیگه نیاز دارم اگه بخوام کار خوبی ارایه کنم، اما فقط یک ماه وقت دارم. یک سال رو باید در یک ماه خلاصه کنم. این اولتیماتوم استاد راهنمای منه. استرس ندارم، شاید ناخودآگاه وانمود می کنم که ندارم. راحتم و امیدوار. تا ناراحتی و استرس بهم نزدیک می شه با یک تکون پسرم فورن همه ی ناراحتی ها رو فراموش می کنم و یه دنیا امید می گیرم. پسر شیطونم گاهی وقتا اینقدر جنب و جوش داره که منو بی اختیار به خنده وادار می کنه. باید دست از نوشتن بکشم و هنرنمایی های آقا رو تماشا کنم. نیومده اینقدر بهم شادی داده. دلم می خواد تمام ناخوشایندی های زندگی رو با اومدنش فراموش کنم. اومدنش رو جشن خواهم گرفت.

2010-04-22T16:06:00.002+02:00

ماموزوگه الآن 40 روزه که رفته. دلم خیلی گرفته. یادم که می یاد چطوری رفت، بغض گلوم رو می گیره. یادمه چقدر اَشبَل پلو دوست داشت. فکر کنم این یه مورد رو به ارث به من داده. هیچ وقت خوردن اشبل جای دیگه به من مزه نداده که با او نشستن و خندیدن و یواشکی خوردن. یه بار غروب تو آشپزخونه داشت یه لقمه اشیل تو دهنش می ذاشت که من رسیدم. فوری منو آورد تو آشپزخونه و همون یه ذره اشبل ماهی رو با من قسمت کرد، نشستیم با هم با پلوی سرد و خمیر و باقالی خوردیمش. بعد از اون هیچ وقت اشبل به من اونقدر مزه نداد.
دیگه نیست تا برامون کِشته درست کنه. بشینه با دستاسش برامون برنج آرد کنه و صبح زود کِشته درست کنه. دیگه اون روزا گذشت. یعنی خیلی وقته که گذشته، از وقتی که مهر و محبت رفت. تا وقتی آقا بود، همه چی سر جاش بود، بعد از رفتنش ماموزوگه نتونست اوضاع رو همونجوری نگه داره. اسیر شد. اسیر دست پسراش.

یاد کودکی

2010-04-22T09:22:00.003+02:00

بچه که بودم همیشه دلم می خواست تو روستا باشم، پیش گاوها، توی شن و ماسه بازی کنم. از توی جنگل رد بشم برم مدرسه. از روی پل رودخونه برم مدرسه. پابرهنه تو کوچه ها بدوم. اولین کاری که بعد از رسیدن به روستای مادریم می کردم، یکسره به سراغ گاوا رفتن توی طویله بود و سرک کشیدن به باغ آفتابگردون و بلال و انار و .... یه بار اینقدر اصرار کردم که یک سال برم توی اون ده مدرسه. اینقدر که آقا (پدربزرگم) مدام باهام شوخی می کرد که تو دیگه اینجا موندنی شدی. شدی دختر من. باورم شده بود. هر روز با دخترخاله می رفتیم دم مدرسه. از پنجره های شکسته کلاس ها رو نگاه می کردیم و رویا می بافتیم. می شدیم همکلاسی. به تمام خاله ها گفته بودم که آخر تابستون میام دوباره با کیف و وسایلم که اینجا بمونم، اینجا برم مدرسه. توی رویاهای شاد بودم که یواش یواش خواهرم بهم فهموند که از رویا بیام بیرون. همیشه سعی داشت کنترلم کنه. راهنماییم کنه. حرفاشو دوست نداشتم. همیشه برام تلخ بود. رویام شکست و آخر تابستون با مامان و بابا و خواهرام برگشتم به شهرمون. آرزوش همیشه تو دلم مونده. می دونم عملی نبود، ولی هیچ کس به من نگفت که عملی نیست. همه فقط نگاهم می کردن به جز خواهرم که نمی خواستم به حرفش گوش بدم. آقا رو دوست داشتم چون اون فقط با من همراهی می کرد، البته می دونم فقط برای اینکه دلم نشکنه. همیشه اینجوری بود.
الآن که هموا داره گرم می شه بیشتر یاد اونجا می افتم و دلم می خواد اونجا باشم. ولی دیگه نه آقا هست، نه ماموزوگه، نه گاو و نه طویله و باغ آفتابگردون.

2010-04-15T10:53:00.001+02:00

برای داشتن نسل باید قبل از هر چیز روحیه داشت. باید به قول معروف آمادگی روحی داشت. اینجوری از هر تغییر بدن آدم لذت می بره. منتظر تغییرات بعدیه. هیچ وقت فکر نمی کردم تغییر بدن خودم به این شکل عجیب و غریب رو نه تنها تحمل کنم، بلکه دوست داشته باشم و ازش لذت ببرم. لذتش با هیچی قابل مقایسه نیست.

من نمی خوام فاکد آپ کسی بشم

2010-04-09T17:29:00.007+02:00

یک کلام و خیلی رک: (با عرض پوزش) من نمی خوام به هیکلم ... بشه در حالی که خودمم کاملن آگاهم از قضیه و بعد مثل یک خر خوب سواری بدم و در نهایت یک تیپا بخورم و برم دنبال زندگیم. من یکی نیستم. فقط و فقط به این دلیل تحمل کنم که می خوام ارزش های انسانی زیر پا نره. چرا دیگران ارزش های انسانی رو در مورد من زیر پا می گذارن و من مثل یک گاگول تمام عیار می ایستم تا بهم ب... (ببخشید شاید همون فاکد آپ بهتر باشه!). نه من یکی نیستم. سه ماه تمام بلکه شایدم 4 ماه اول بارداریم رو گذروندم بدون اینکه ازش خبری بشه بگه خواهر مردی یا زنده ای، بچه ات زنده است یا نه، تازه بعد از اینکه خودم زجر فاکد آپ شدن رو کشیدم و خودم یک بار دیگه این اجازه رو دادم بهم می گه "خوب چه خبر؟ چی کار می کنین؟ شکمت بزرگ شده یا نه؟ مشکلی نداری؟ " به به از این احوال پرسی گرم و خواهرانه! خوب دلیل این احوال پرسی گرم هم معلومه. نمی دونم ضرب المثله چی بود دقیقن، سلام گرگ بی طمع نیست یا یه چیزی تو همین مایه ها. دو روز بعد: " وای کجایین؟ چرا گوشی رو نمی گیرین، نگران شدم!!" بله نگران شده، واقعن، باور نمی کنین؟ راست می گه خب، اگه چیزی برامون پیش بیاد کی باید دعوت نامه بفرسته؟ نگران دعوت نامه است و سفر به ممالک کفر همراه با باز کردن یک چتر بزرگ بر سر کسانی که همیشه به خودش و خانواده اش اجازه ی فاکد آپ شدن دادن. کی بهتر از اینا. خوب بچه اون موقع به دنیا می یاد که بیاد، مهم نیست، مهم منم که باید بهم خوش بگذره. گور بابای بقیه. من من من.
نظر سهیل: "خوب اشکالی نداره، نباید بدجنس بود، غریبه که نیستن، خواهر تو اِ و برادر من. کی از اونا نزدیک تر. منم می دونم چتر بازن و اون زمان که می خوان بیان اصلن مناسب نیست ولی چه کار کنم، دلم برای بچه ها می سوزه. من از این حساب کتاب کردنای تو حالم بهم می خوره، از انسانیت بدوره!"
من فکر می کنم آدم حتی می تونه توسط مادر خودش فاکد آپ بشه چه برسه به خواهر و برادر. برای همین هر چی می شه بشه، من این یه دفعه رو نیستم. چون می دونم اگه باشم، بعدن صفحه هاست که پشت سرم گذاشته بشه توسط همین خواهر و همین برادر. صد رحمت به مادر شوهر و خواهر شوهر و جاری های دیگه. اونا هیچ وقت پشت سرم بدیم رو نگفتن، مگر اینکه خواهرم بهشون گفته و اونا رو مجبور به همراهی کرده. چند وقت پیش خواهر شوهر رو عذاب وجدان گرفته بود، زنگ زد و عذرخواهی که "من با خواهرت پشت سرت حرف زدم."
نمی دونم مگه ما آدما چقدر فرصت داریم کنار هم باشیم. چقدر وقت داریم که از دیدن هم لذت ببریم از حرف زدن با هم دیگه در مورد چیزای خوب لذت ببریم. چه حیف! واقعن چه حیف. راستی چرا توی مملکت گل و بلبل وقتی هر چی بیشتر روی خوش نشون می دی و سعی می کنی نزدیک تر بشی، عوض اینکه اونا هم بهت نزدیک بشن، بر عکس فاکد آپت می کنن؟ چرا در مملکت کفر اینجوری نیست؟ نمی گم اصلن نیست ولی خیلی کمتره. حداقلش اینه که رک و راست به هم دیگه مشکل رو می گن اگه به توافق رسیدن که مشکل حل می شه اگه نه خیلی خیلی روابطشون کم می شه و هر دو طرف آگاهانه از هم فاصله می گیرن. اینقدر هم به هم گیر نمی دن.
دوستم بهم یه بار گفت باهاش حرف بزن و بهش بگو که دست از کارش که خراب کردن چهره ی تواِ بر داره. نگاهش کردم. چی بگم. آدم با کسی حرف می زنه که حرفش رو بفهمه، نه کسی که گوشاش رو می بنده و فقط به خودش فکر می کنه. آدم اینجوری حق به جانب در مملکت گل و بلبل به فراوونی یافت می شه. خیلی سخته با کسی که اصلن نمی فهمه حرف از چیزای مهم زد، چیزای زندگی ساز.
خلاصه بدجوری تو مخمصه ام. تو این هیر و ویر ......

2010-03-31T13:27:00.000+02:00

سهیل امروز کارش رو تحویل داد. از ته دلم براش خوشحالم. شاید از خودش بیشتر. خیلی برام اضطراب آور بود. تمام این مدت مجبور بودم که کار خودم رو کنار بگذارم و بهش کمک کنم، روحیه بدم و تا اونجایی که ازم بر می آد کار تصحیح و کنترل و ... رو براش انجام بدم. احساس سبکی می کنم. هنوز تا زمانی که مدرکش رو بگیره یک کمی طول می کشه ولی خوب بالاخره راحت شد، منم راحت شدم.

2010-03-22T15:36:00.000+01:00

بس که پر جنب و جوشی، حرکاتت رو علاوه بر احساس کردن، می بینم و دلم پر از خوشی می شه!!!

نوروز پیروز

2010-03-22T11:42:00.001+01:00

جشن نوروز امسال غریب بود، خیلی، هم به خاطر رفتن ماموزوگه و هم به خاطر این همه اتفاقای وحشتناک سال گذشته هم برای ما هم برای مملکتمون. در هر صورت نوروز پیروز!

محبوبه بهاری رفت در آستانه ی بهار

2010-03-18T13:22:00.004+01:00

محبوب رفت. در بی کسی رفت. وقتی که ده شکم بزایی و بچه هایت یک اتاق آنورتر باشند ولی در تنهایی و بی کسی بمیری، خیلی درد است. محبوب از گرسنگی و تشنگی مرد. محبوبه بهاری در آستانه ی بهار از نکبت رها شد. محبوبه آرزوی چای داغ به دل رفت. چقدر عطر و لباس های سرخ و سبز دوست داشت ولی در کثافت و گند مرد. آنقدر نالید و نالید تا پسر و عروس ظالمش بردندش بیمارستان، دیر بود، محبوب دیگر وجود نداشت. کابوس محبوبه برایشان تمام شده. راحت شدند. خودش بیشتر از بقیه راحت شد. دیگر صغری و شهربانو مجبور نیستند سر ظهر از خانه شان بیرونش کنند. دیگر خانه ی فاطمه با آمدنش نجس نمی شود. منبع درآمد محمد تمام شد. حقوق محبوب به صغری بیوه می رسد. رو نداشتند شاید هم از بدجنسی لحظه ی خاک کردنش نبودند، نخواستند که باشند. نه خودشان نه بچه هایشان. محبوب فقط محبوب اسمال بود. محبوب هیچ کس نبود. بد تا کرد، در عوض با خودش بدجور بد تری تا شد. عقل نباشد، جان در عذاب است واقعن. دلم برای نحوه ی مردنش می سوزد. آتش می گیرم وقتی تصورم می کنم چطور مرد و چرا مرد. هنوز دهه ی هفتاد زندگیش را آغاز نکرده بود، درست مثل اسمال. خوشحالم که مرد، خوشحالم که رفت ...

2010-03-15T16:00:00.002+01:00

مقام گرفتن های بی حساب افراد بی لیاقت در مملکت گل و بلبل و سنبل من رو به یاد ارتقای درجه ی سرباز مردانی می اندازه در طنز معرکه ی مرد هزارچهره اثر هنرمند با استعداد مهران مدیری. در انتهای جنجال و هرج و مرجی که مرد هزارچهره توی پاسگاه به وجود می یاره، همه رو می اندازه زندان، تمام آدمای با لیاقت رو، و فقط می مونن یه عده آدم احمق و نفهم که کورکورانه اطاعت می کنن و به گرفتن ارتقاهای توخالی دلشون خوشه. آخرش چی می شه؟ خوب معلومه برافتادن و فرار به طرزی ذلت بار. چقدر مدیری قشنگ این نکته رو به تصویر کشیده. واقعن آفرین.
http://www.youtube.com/watch?v=jXh8etlFaxs&feature=related

هشت مارس نه شرقی نه غربی جهانی

2010-03-11T12:57:00.001+01:00

همین الآن باید کاری کنیم. فردا دیگه دیره........
استقلال آزادی جمهوری واقعی
زنان ما زحمتکشند زحمتکشان آزادند....
http://www.4shared.com/file/238860140/41ce19ec/8mars.html

خادم ملت تبرستانی

2010-03-10T10:22:00.002+01:00

خادم ملت از تبرستان بود:
http://newsmanager.gooya.com/didaniha/archives/2010/03/101625.php

2010-03-04T13:00:00.001+01:00

سلام پسرم،

حالا دیگه کم کماحساس می تونم احساسات مادرهای دیگه رو بفهمم. پروراندنت یک معنای دیگه به زندگی می ده. احساس عجیبیه. انگار دارم خواب می بینم. همه چیز را برای تو می خوام. خیلی عجیبه. بزرگ شدم دیگه!

خونه ی تازه زندگی تازه

2010-03-01T13:46:00.002+01:00

باور پیدا کرده ام به این مساله که اگه خودت بخوای زندگیت رو یه لِوِل بالاتر بیاری، بالاتر هم می آد. دیگران و اطرافیانت حتی اونایی که مخالفت هستند به این قضیه کمک می کنن و خود به خود بالاتر می ری. وقتی هی قانع باشی به چیزی که داری و اهل ریسک نباشی همیشه درجا می زنی، تازه هیچ وقت هم راضی نخواهی بود و احساس سرخوردگی همیشه باهات می مونه. برای ما این طوری بود. از وقتی اومدیم توی مملکت کفر همیشه دست به عصا بودیم و هیچ وقت ریسک داشتن زندگی بهتر رو نکردیم از ترس اینکه از همین زندگی بخور و نمیر هم باز بمونیم. ولی از فواید داشتن وروجک اینه که آدم بزرگ می شه. احساس تکیه گاه بودن می کنه و خود به خود اهل ریسک می شه. اونوقت همه چی دست به دست هم می ده و تو رو بالا می کشه. یعنی چاره ای جز بالا رفتن نداری که این خودش خیلی خوبه.
حالا اومدیم خونه ی بزرگ توی یه محله ی خوب. احساس بزرگ شدن می کنم. آخه الآن دیگه مامان هستم. خیلی هم مثبت فکر می کنم. با اینکه به اندازه ی یه دنیا کار سرم ریخته ولی فکر می کنم هم از پس کارها بر می آم و هم خیلی خوب هم بر می آم.
دلم برای مملکت گل و بلبل گرفت وقتی که صاحبخونه ی جدید در عرض 5 دقیقه ما رو دید و کلید خونه اش رو دست ما داد و رفت به شهر خودش که 60 کیلومتری با اینجا فاصله داره. وقتی گفتیم چقدر پیش پول بدیم گفت من به شما اعتماد می کنم. من و سهیل شوکه شده بودیم. یاد سوسک دونی تهران یا خونه ی قمر خانم با صاحبخونه ی خواهر زینب افتادم که با اینکه بالا سرمون زندگی می کرد و توالت رفتنمون هم تحت کنترل خانم بود باز هم اعتماد متقابل وجود نداشت. یه رابطه ی مستقیم بین رفاه اجتماعی و ادب و تربیت و اعتماد و عزت و .... وجود داره. هر چی فقیرتر بدبخت تر از همه نظر.
حالا من و سهیل داریم این شوک خوشایند رو هضم می کنیم. مدام از یه اتاق به اتاق دیگه می ریم و می گیم چقدر اینجا خوبه. چقدر خوبه که ما اینجاییم.

2010-02-15T16:40:00.014+01:00

این رو از یک وبلاگ گرفتم (http://www.vastdl.com/showthread.php?p=1999#post1999)

1: دختر ایرانی و دانشگاه

2: دختر ایرانی و بازار کار

3: دختر ایرانی و تفریح

4: دختر ایرانی و امنیت اجتماعی

5: دختر ایرانی و احترام اجتماعی

2010-02-03T15:40:00.001+01:00

اولین حرکات، حبابی در بدن، موجودی زنده، خودت می پرورانیش، دیگر نمی توانی فراموشش کنی، حس خوشایندی است...

من کی هستم

2010-02-02T09:57:00.005+01:00

این مطلب را یکی از عزیزانم برایم فرستاده:
نوشته ی خانم " بلقیس سلیمانی" یکی از نویسندگان معاصراست.

من کی هستم؟!
===
من«دوشيزه مکرمه» هستم
وقتي
زن ها روي سرم قند مي
سابند
و همزمان
قند توي دلم آب مي شود.
===
من
«مرحومه مغفوره»
هستم
وقتي
زير يک سنگ سياه گرانيت
قشنگ خوابيده
ام و احتمالاً هيچ خوابي نمي بينم .
===
من
«والده مکرمه» هستم
وقتي
اعضاي هيات مديره شرکت پسرم
براي خودشيريني
چاپ مي کنند ..
===
من
«همسري مهربان و مادري فداکار»
هستم،
وقتي
شوهرم براي اثبات وفاداري اش
البته تا چهلم-
آگهي
وفات مرا در صفحه اول پرتيراژترين
روزنامه شهر
به چاپ مي رساند
===
من
«زوجه» هستم،
وقتي
شوهرم پس از چهار سال و دو ماه و سه
روز به حکم
قاضي دادگاه خانواده قبول مي کند
به من و دختر شش ساله ام ماهيانه فقط
بيست و پنج هزار
تومان،
بدهد
===
من
«سرپرست خانوار»
هستم،
وقتي
شوهرم چهار سال پيش با کاميون
قراضه اش از گردنه حيران رد
نشد و
براي هميشه در ته دره
خوابيد.
====
من
«خوشگله» هستم،
وقتي
پسرهاي جوان محله
زير تير چراغ برق وقت شان را
بيهوده مي گذرانند.
====
من
«مجيد» هستم،
وقتي
در ايستگاه چراغ برق،
اتوبوس
خط واحد مي ايستد و
شوهرم مرا از پياده رو مقابل صدا
مي زند.
===
من
«ضعيفه» هستم،
وقتي
ريش سفيدهاي فاميل مي خواهند از
برادر بزرگم حق ارثم را
بگيرند.
===
من
«بي بي» هستم،
وقتي
تبديل به يک شيء آرکائيک مي
شوم و
نوه و نتيجه
هايم تيک تيک
از من عکس مي گيرند.
===
من
«مامي» هستم،
وقتي
دختر نوجوانم در
جشن تولد
دوستش دروغ پردازي مي کند..
===
من
«مادر» هستم،
وقتي
مورد شماتت همسرم قرار مي گيرم
چون
آن روز به يک
مهماني زنانه رفته
بودم و غذاي
بچه ها را درست نکرده
بودم.
===
من
«زنيکه» هستم،
وقتي
مرد همسايه، تذکرم را در خصوص درست
گذاشت ماشينش در پارکينگ مي
شنود.
===
من
«ماماني» هستم،
وقتي
بچه هايم خرم مي کنند تا خلاف
هايشان را به پدرشان
نگويم.
===
من
«ننه» هستم،
وقتي
شليته مي پوشم و چارقدم را با
سنجاق زير گلويم محکم مي
کنم و نوه ام خجالت مي کشد به دوستانش بگويد
من مادربزرگش هستم...
به آنها مي گويد من خدمتکار پير
مادرش هستم..
===
من
«يک کدبانوي تمام عيار»
هستم،
وقتي
شوهرم آروغ هاي بودار مي
زند و کمربندش را
روي شکم برآمده اش جابه جا مي
کند.
===
من
«بانو» هستم،
وقتي
از مرز پنجاه سالگي گذشته ام
و هيچ
مردي دلش نمي خواهد وقتش را
با من تلف بکند.
===
من
در ماه اول عروسي ام؛
«خانم
کوچولو،
عروسک،
ملوسک،
خانمي، عزيزم،عشق من،
پيشي، قشنگم،
عسلم، ويتامين و...»
هستم.
===
من
در فريادهاي شبانه
شوهرم،
وقتي
دير به خانه مي آيد،
چند
تار موي زنانه روي یقه کتش
است و
دهانش بوي سگ مرده مي دهد،
«سليطه»
هستم.
===
من
در محاوره ی ديرپاي اين کهن بوم؛
«دليله
محتاله، نفس محيله
مکاره،مار، ابليس،
شجره مثمره، اثيري، لکاته
و...هستم ».

2010-01-28T12:46:00.001+01:00

دیار پیروز من،

منتظر پیروزی مان هستیم. ما می مانیم چون هستیم و می جنگیم. شادیم چون تندرستیم.

ما همه دیار پیروزیم...

فقط در مملکت گل و بلبل و سنبل اتفاق می افتد

2010-01-21T15:23:00.006+01:00

فقط در مملکت گل و بلبل و سنبل اتفاق می افتد:

به جرم نگفتن مسائل خصوصی زندگی ات به اطرافیان که ربطی به آنها نداشته و تنها موجبات سرگرمی و رفع بیکاریشان را فراهم می کرده، دچار غضب آنها شده و به آنها بدهکار می شوی. ماجرا به اینجا ختم نشده و مجبور به عذرخواهی و دلجویی هم هستی.
ولی خوب دست کم برای مدتی آنها را از بیکاری در آورده و به امر مهم پشت سر حرف زدن مشغولشان کرده ای، در هر صورت موجبات انبساط خاطر آنان و انقباض خاطر خودت به خوبی فراهم گشته است!!!

زن بودن

2010-01-18T11:04:00.003+01:00

من زن بودن خودم را با عشق ورزیدن به مرد پذیرفتم. حالا زن بودن خودم را با پروراندن موجودی درون خودم جشن می گیرم.

2010-01-07T12:25:00.000+01:00

همیشه اگر دیگران جوابت را نمی دهند، دلیل بر این نیست که تو محق هستی، بلکه نشان دهنده ی این است که نجابت دارند و احترام خودشان را در مقابل دهان بی چاک و بست تو نگاه می دارند.

2009-12-18T10:44:00.002+01:00

مرد گفت: چون با زن دیگه ای به جز تو زندگی نکردم همیشه فکر می کردم زن داری و شوهر داری همینه که هست، جور دیگه ای نیست. ولی تازه فهمیم که می تونه راحت تر هم باشه، نظامی نباشه. زن به فکر فرو رفت. اونم همیشه فکر می کرد زندگی همینه که هست. می دید دیگران جور دیگه ای زندگی می کنند ولی همیشه فکر می کرد این خودشه که داره درست تر زندگی می کنه. به خودش نگاهی انداخت. خودش رو مجسم کرد. یک زن خسته و افسرده با آینده ی نامعلوم رو دید. زنی که اینقدر غرق کار و تلاش برای داشتن یه زندگی بهتر شده که خودش رو فراموش کرده. غصه اش وقتی بیشتر شد که دید تازه بعد از این همه سال داره از خودش می پرسه خوب حالا رسیده به زندگی بهتر یا نه؟ پشتش لرزید وقتی فهمید که هنوز نرسیده و هنوز هم باید همین جوری ادامه بده. خسته تر شد و ناامید تر. چه کار باید می کرد؟ نمی دونست. دیگه الآن دو تا نبودند!